www.cinemaerooz.blogfa.com

همه چیز درباره فیلم تازه قبادی ، متفاوت ترین نماینده ایران در کن 2009

cinemaerooz — Fri, 08 May 2009 09:01:01 GMT

«کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره» Nobody knows about Persian cats

همه چیز درباره فیلم تازه قبادی ، متفاوت ترین نماینده ایران در کن 2009

سینمای روز-هنوز هم مثل زمانی که در حال ساختِ فیلم است، پر انرژی است و مدام در حال رفت و آمد. این ‌روزها که همه از انتخاب فیلم او برای جشنواره کن حرف می‌زنند، قبادی سخت درگیر پیش‌تولید فیلم تازه‌اش است و چندان به جنجال‌ها توجه نمی‌کند...

«... دو سال پیش حسین علیزاده و من، می‌خواستیم آلبوم موسیقی‌‌ای آماده کنیم. می‌گفتند صدایت بد نیست و خب، من هم بدم نمی‌‌آمد تجربه تازه‌ای داشته باشم.

همان زمان می‌خواستم فیلمی بسازم که نگذاشتد و حالم را بد كردند. دو راه داشتم که بتوانم این فشار را تحمل کنم.

اینكه از ایران بروم یا اینكه بمانم و به نحوی خودم را خالی کنم. همان زمان بود که تصمیم گرفتم سراغ موزیك بروم.

آن زمان با یکی، دو جوان با استعداد آشنا شدم که مرا با دنیای موزیک زیرزمینی آشنا کردند. کسانی که در این نوع موسیقی سابقه داشتند نوع تازه‌ای از موسیقی را به من نشان دادند و بعد، پیشنهاد کردند كه چرا نمی‌آیی به شیوه «موزیك زیرزمینی» فیلمِ زیرزمینی بسازی.

اتفاقا دوازده فیلم مستند، به‌خصوص دو فیلم از مجتبی میرطهماسب، دیده بودم كه خیلی روی من تاثیر گذاشت.

این بود که ایده فیلم «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره» در ذهنم شکل گرفت.» اینها را بهمن قبادی می‌گوید.

هنوز هم مثل زمانی که در حال ساختِ فیلم است، پر انرژی است و مدام در حال رفت و آمد. این ‌روزها که همه از انتخاب فیلم او برای جشنواره کن حرف می‌زنند، قبادی سخت درگیر پیش‌تولید فیلم تازه‌اش است و چندان به جنجال‌ها توجه نمی‌کند.

برای همین، نمی‌شود او را پای گفت‌و‌گو نشاند. مدام از این اتاق به آن اتاق می‌رود و همزمان کارهای مختلف، از هماهنگی با کمپانی‌های خارجی گرفته تا آماده‌سازی «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره»، را انجام می‌دهد.

آخرین باری که او را دیده بودم زمان ساخت «نیوه مانگ» در دشت‌های پوشیده از برف کردستان بود. یک چهارشنبه‌سوری خیلی سرد در جایی که قبادی بی‌سر و صدا مشغول فیلمبرداری بود و مثل همین حالا تن به گفت‌و‌گو نمی‌داد.

حالا که گرفتارتر از آن زمان به نظر می‌رسد و دلش هم نمی‌خواهد به حاشیه‌ها دامن بزند. اگر چه این‌بار قرار است درباره فیلم تازه او حرف بزنیم. فیلمی که از روز اعلام خبر انتخابش برای بخش «نوعی نگاه» جشنواره کن، بحث‌انگیز شده.

اما قبادی و «حسین مرتضائیان آبکنار»ـ نویسنده فیلمنامه ـ ترجیح داده‌اند دور از این هیاهو، مشغول کار خودشان باشند. آبکنار را خیلی‌ها با رمان مشهور «عقرب روی پله‌های راه‌آهن اندیمشک» می‌شناسند.

کتابی که ظاهرا بعد از چند بار تجدید چاپ، توقیف شده و به جمع آثار «غیر قابل چاپ» پیوسته. اما او هم مثل قبادی پرانرژی است و خب، همکاری در چند فیلم سینمایی نشان داده که ناامید نشده است.

آبکنار تا به حال فیلمنامه‌های مختلفی نوشته: از متن‌های مستند درباره کمپانی‌های اتومبیل‌سازی در ایران و کُره تا فیلمنامه‌ای درباره نفت و سکوهای نفتی.

اگر چه در یک سال گذشته او دو فیلمنامه داستانی را هم به نام‌های «ردپای خسته» [به کارگردانی ابراهیم سعیدی] و «غریبه» [که قرار است توسط زهاوی سنجاوی، کارگردانی عراقی ساخته شود. نوشته است.

اما سال گذشته بود که او از طریق دوستان مشترکش با بهمن قبادی آشنا می‌شود. آبکنار می‌گوید:«قبادی را از طریق فیلم‌هایش می‌شناختم و او هم رمان من را خوانده بود. خب، قبادی كتابخوان خیلی خوبی است و وقتی که با هم حرف زدیم متوجه شدم كه چقدر زاویه دید ما به هم نزدیک است و چقدر راحت می‌توانیم با هم کار کنیم.

بهمن همان‌جا ایده فیلمی را مطرح كرد درباره موسیقی زیرزمینی در ایران.» و این شروع شکل‌گیری ایده‌ای می‌شود که بعدها نام «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره» برای آن انتخاب شد.

فیلمی درباره آدم‌ها و گروه‌های موسیقیِ زیرزمینی که کمتر مورد توجه قرار می‌گرفتند. آبکنار در این‌باره می‌گوید:«بهار گذشته بود که شروع كردیم به صحبت كردن در مورد طرح داستان.

چون كار داستانی و مستند بود، نیاز داشت تحقیقاتی انجام شود و برای همین بود كه ما رفتیم سراغ كسانی كه اهل موزیك بودند.

ما در جلسه‌های پی‌درپی و طولانی، ساعت‌ها با این افراد حرف می‌زدیم و آنها از زندگیشان می‌گفتند. این آدم‌ها از گذشته‌شان و از كار و وضع مالی‌شان حرف می‌زدند. ما هم فرصت پیدا می‌کردیم تا با محل کار و زندگی آنها آشنا شویم.

زیرزمین‌ها، بیغوله‌ها و پشت بام‌هایی که این جوان‌ها در آنجا تمرین می‌کردند و دوست داشتند همانجا هم كنسرت بدهند.

نتیجه این گفت‌وگوها باعث شد شناسنامه‌ای از تمام شخصیت‌ها و ویژگی‌هایشان در مورد گروه‌های مختلف موسیقی تهیه کنیم.

یادداشت‌های ما شامل حال ‌و‌روز آدم‌ها، گذشته‌شان، كارهایی كه می‌کردند و ایده‌ها و هدف‌هایشان بود. با این اطلاعات به جایی رسیده بودیم كه فكر می‌كردیم مواد خام برای نوشتن فیلمنامه مهیا شده.»

این گروه‌ها البته با راهنمایی دو نفر از دوستان بهمن قبادی به آبکنار معرفی شده بودند و طی مراحل تحقیق، قبادی و مشاوران موسیقی‌اش حواس‌شان بود تا بهترین نوازنده‌ها و گروه‌ها برای فیلم انتخاب شوند.

نوازندگانی از گروه‌های موسیقی «رپ»، «هوی متال»و... و حتی نواحی، در این دوره به سازندگان فیلم معرفی می‌شوند.

اما فیلمنامه ابتدایی، مثل بیشتر کارهای قبادی در زمان فیلمبرداری کامل می‌شود. قبادی می‌گوید:«این‌کار برای حفظ فضای مستند در فیلم است.» و آبکنار درباره این شیوه نوشتن می‌گوید:«قبادی ایده کامل داستان را در ذهن داشت و من هر چه رامی‌نوشتم مدام با او مرور می کردیم تا به آنچه میخواهیم نزدیک شود.

وقتی فیلمنامه به نیمه رسید، من و بهمن به این نتیجه رسیدیم که تم کلی و فضای فیلم در آمده.
بنابراین فیلمبرداری را شروع کردیم.» از این به بعد، آبکنار مدام سر صحنه فیلم حاضر می‌شود تا در نگارش و اصلاح فیلمنامه از فضای خود ِفیلم الهام بگیرد.

آبکنار می‌گوید:«من قبلا فیلمنامه را می‌نوشتم و تحویل كارگردان می‌دادم. این كار راحتی بود. ولی این‌بار باید وجه مستند در می‌آمد. برای همین رفتیم در دلِ كار و خیلی از صحنه‌ها و سكانس‌ها همان‌جا نوشته ‌شد.

نكته جالب این بود كه پایان فیلمنامه را فقط من می‌دانستم و بهمن.» و البته قبادی می‌گوید:«ما خودمان هم نمی‌دانستیم پایان مورد نظرمان در انتها در می‌آید یا نه».

آبکنار در این‌باره توضیح می‌دهد:«می‌دانستیم آخر فیلم چه می‌شود. اما نمی‌دانستیم چطور باید اجرایش کنیم تا ضربه نهایی را بزنیم.»

پس به این ترتیب بداهه خیلی در فیلم نقش دارد؟
آبکنار می‌گوید: «زیاد. چون واقع‌نمایی خیلی برای ما مهم بود. اگر می‌خواستیم فیلم، مستند باشد، خب همه چیز تغییر می‌كرد و اگر می‌خواستیم داستانی باشد این واقع‌گرایی تا این حد لازم نبود.

ما می‌خواستیم بینابین حركت كنیم. برای همین کار خیلی سختی بود و ناچار بودیم دیالوگ‌های نابازیگرانی را که در فیلم بودند از خود زندگی روزمره‌شان بیرون بکشیم.

در واقع دیالوگ‌هایی كه من می‌نوشتم یك تم كلی به بازیگر می‌داد و او خودش طبق روال واقعی‌اش حركت می‌كرد.

البته سكانس‌هایی هم بود كه ما برای اینکه خط قصه‌مان حفظ شود ناچار بودیم دیالوگ‌ها را حتما حفظ كنیم.» اما در فیلم، کنار بازیگرانی که در واقع موزیسین‌های گروه‌های مختلف هستند، یک بازیگر حرفه‌ای از سینمای ایران هم هست.

«حامد بهداد» که در فیلم نقش اصلی را برعهده دارد. قبادی می‌گوید ابتدا خودش می‌خواسته این نقش را بازی کند. اما بعد: «سعی كردم خودم، خودم را تخریب كنم و یك كپی از خودم بسازم.

حامد چون كار موسیقی می‌كرد و قبلا هم به قول خودش سه، چهار سالی در مشهد هم برای دوستانش فیلم می‌برد گزینه مناسبی برای این نقش بود.»

به این ترتیب یک بازیگر حرفه‌ای به جمع بازیگران فیلم اضافه می‌شود. وجود بازیگران غیرحرفه‌ای در فیلم باعث می‌شده عوامل سازنده گمان کنند فیلمبرداری بیشتر از حد معمول طول می‌کشد.

اما قبادی می‌گوید که فیلمبرداری فیلم تنها 17 جلسه طول کشیده. اگرچه:«تولید و پیش‌تولید کلا دو ماه بود. ما خودمان را رها كرده بودیم تا با ریتم موزیك و اینها برویم.

می‌خواستیم به همان حس كه قرار بود در موزیك‌ها باشد برسیم.» و بعد به نکته جالبی اشاره می‌کند:«ما برای فیلمی که آن زمان قصد داشتیم بسازیم دوربین SI3K خریده بودیم و برای آنکه بتوانیم پولش را در بیاوریم می‌خواستیم فیلم مستندی کار کنیم.

اما هر چه با گروه‌های زیرزمینی بیشتر آشنا می‌شدیم و در حال‌وهوای آنها قرار می‌گرفتیم، می‌فهمیدیم که چقدر می‌تواند موقعیت آنها دراماتیک باشد. خوشبختانه خودِ دوربین، یک نوع روش فیلمسازی به ما یاد داد.

من در این فیلم رهایی‌ای داشتم که در کارهای دیگرم اصلا با آن برخورد نکرده بودم.» همین نکته است که باعث می‌شود بهمن قبادی درباره فیلم «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره» بگوید: «به نظرم این فیلم یكی از متفاوت‌ترین فیلم‌هایی است كه در این سه دهه اخیر در سینمای ایران تجربه كرده‌ایم.

در واقع فیلم، به فیلمسازها راه جدیدی را پیشنهاد می‌كند. در شرایطی که وزارت ارشاد در مورد سخت می‌گیرد، این راهی است که فیلمساز، مستقل از آنها فیلمش را بسازد و نگران سختگیری‌ها نباشد.»

این اتفاقات شاید به اتفاقاتی برگردد که بعد از تولید «نیوه مانگ» به وجود آمد. فیلمی که بعد از آماده نمایش شدن آن، اعلام شد، تحت هیچ شرایطی امکان نمایش ندارد.

البته فیلم تازه قبادی، تنها، فیلمی درباره موزیک زیرزمینی نیست. در این فیلم قرار است تصویر تازه‌ای از تهران را ببینیم. تهرانی که در آن همه‌چیز خوب و ‌خوش نیست و زندگی دیگری هم در زیر این هیاهوی معمول جریان دارد.

آبکنار توضیح می‌دهد:«من خودم متولد تهران هستم و در تهران بزرگ شده‌ام. اما این تهرانی كه شما در فیلم می‌بینید خیلی عجیب است و راستش، بخش‌های زیادی از آن را خودِ من هم ندیده بودم.

ما در زمان تحقیق درباره این فیلم با بخشی از تهران روبه‌رو شدیم كه كمتر كسی دیده یا امكان دیدنش را دارد.

فضای خیلی عجیبی بود. مثلا بعضی از این گروه‌ها در زیرِ زیرزمین جایی ساخته بودند و تمرین می‌كردند.

این بخشی از چهره پنهان تهران است.» قبادی اما با دیدن این فضاها به این فکر افتاده تا استودیویی برای ضبط آثار آنها بسازد. او می‌گوید: «من حاضرم از این بچه‌ها دفاع بكنم.

اوقات فراغت برای بچه‌های اینجا چیست؟ خب، چه دارید به اینها بدهید؟ جایگزین‌هایتان برای چیزهایی که حذف کرده‌اید چیست؟ اینها فرزندهای ما هستند.

فیلم ِما، به طور مطلق در ستایش موزیك زیرزمینی است. بچه‌های معصوم و با استعدادی كه همه‌جور انگ‌به آنها زده می‌شود، بچه‌هایی كه جلوی خانواده‌شان تحقیر می‌شوند.

آنها موزیك می‌زنند تا خودشان را نشان بدهند و باورشان كنند. اما همه علیه آنها هستند. اكثر این بچه‌ها مخالف مواد مخدر هستند. راستش اینها به من درست زندگی كردن را آموختند. این فیلم در ستایش این بچه‌هاست و هر كاری از دستم بربیاید قطعا برایشان انجام می‌دهم.

می‌خواهم یكی، دو استودیو در آلمان یا جای دیگری بسازم و به شكل رایگان در اختیار این بچه‌های زیرزمینی قرار بدهم تا موزیك‌هایشان را اجرا کنند.» آبکنار هم می‌گوید: «خیلی جالب است.
بیشتر این بچه ها سایت کوچکی دارند و گاهی یک قطعه کوتاه از موزیکشان را در آن میگذارند.

بیشتر اوقات از آن طرف آب‌ها کسانی موزیک اینها را می‌شنوند و هرطوری هست پیدایشان می‌كنند و دعوتشان می‌كنند تا برای کنسرت و فستیوال‌های مختلف به آن کشورها بروند.

یعنی اینها حتی برای کشورهای دیگر هم پیشنهاد موسیقایی جدیدی دارند.» و خب، این شور موسیقایی در فیلم هم قرار است کاملا به چشم بخورد. موسیقی زیرزمینی دلیلی است برای سرک کشیدن به نقاط مختلف شهر.

به جاهایی که ظاهرا موزیک مخفی، تحت تاثیر فضای آن مناطق به وجود آمده. حسین مرتضائیان آبکنار با این نظر موافق است و توضیح می‌دهد: «ما یك خط اصلی روایی داشتیم كه کاملا كلاسیك بود. در واقع فیلم از یك نقطه شروع می‌شود و به نقطه دیگری می‌رسد. در این میان، ما به طور پراکنده به نقاط مختلف تهران می‌رویم.

در بعضی‌جاها كلیپ‌هایی درست كرده‌ایم و از این طریق نقب می‌زنیم به همه جای تهران و به همه آدم‌های آن مناطق. یعنی موزیك هر كدام از این بچه‌ها بهانه‌ای می‌شود تا ما سرك بكشیم به بخشی از تهران، آدم‌هایش و ماجراهایی كه هر موزیكی با خودش می‌آورد.

خودِ موزیك و شعر و ترانه است كه ما را می‌كشاند به یك فضای مشخصی از تهران.» قبادی البته درباره انتخاب موسیقی‌ها هم توضیح کوتاهی می‌دهد: «در این مسیر هم ما دو مشاور خوب داشتیم: «بابك میرزاخانی» و «ركسانا صابری».

رکسانا صابری 15 سال بود که پیانو می‌زد و موزیك‌ها و سبک‌شان را کاملا می‌شناخت. در این فیلم، او مشاوری بود که هم شعرهای انگلیسی را چک می‌کرد تا غلط نداشته باشند، هم لهجه و تلفظ خواندن انگلیسی را با خواننده‌ها مرور می‌کرد و هم به عنوان تماشاگری از خارج از ایران درباره فیلم نظر می‌داد.

البته او یک پیشنهاد فوق‌العاده هم داشت و آن استفاده از موسیقی نواحی در فیلم بود.»

این‌روزها با بازداشت «رکسانا صابری» فیلم به گونه‌ای با این اتفاق پیوند خورده است. اگر چه بهمن قبادی ارتباط انتخاب فیلم با ماجرای رکسانا را رد می‌کند: «فیلم ما قبل از آنکه ماجرای «رکسانا صابری» به این جاها برسد، انتخاب شده بود.

اما از طرف دفتر جشنواره‌ـ طبق رسم معمول و همیشگی‌شان‌ـ به ما گفته بودند تا روز اعلام رسمی و جلسه مطبوعاتی جشنواره حرفی نزنیم.

اینکه می‌گویند فیلم به خاطر این ماجراها انتخاب شده کاملا غیر قابل قبول است. مگر فیلم‌های دیگر من یا باقی آدم‌ها به خاطر این نوع موضوع‌ها در کن انتخاب شده‌اند؟ راستش برای من «کن» دیگر جذاب نیست.

ممکن است اصلا به کن هم نروم. شاید تنها یک روز برای تبلیغ فیلم بروم. من بحثم مارکتینگ دنیاست وتعداد زیاد تماشاچی. اما اینجا همه زود درباره همه چیز قضاوت می‌کنند.»
اشاره قبادی به سخنانی است که این روزها در خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها درباره فیلم «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره» به وجود آمده. از نظر آبکنار این قضاوت‌ها منصفانه نیست: «الان همه‌چیز وارونه جلوه داده می‌شود.
خیلی‌ها فیلم را ندیده‌اند؛ اما درباره‌اش قضاوت می‌کنند! فیلم را ببینید و بعد، درباره جنبه‌های مختلف آن حرف بزنید. راه برای کسی بسته نیست. این همه فیلم سفارشی ساخته می‌شود، آن هم با هزینه‌های هنگفت. خب، همه را به کن بفرستید.

مگر این کار را نکرده‌اید؟ چرا درباره فیلمی که دور از هیاهو ساخته شده اینقدر قضاوت زودهنگام می‌کنید؟ و تازه مگر قبادی اولین بارش است که به جشنواره‌های خارجی می‌رود و جایزه می‌گیرد؟»
این قضاوت‌ها شاید به دلیل تصویری باشد که از ایران در خارج از کشور عرضه می‌شود.

تصویری که به اعتقاد مخالفان جشنواره‌ها همیشه با تلخی همراه بوده. اما آیا در «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره» ما با تصویر تلخی از نسل نو ایران روبه‌روئیم؟ آبکنار در جواب می‌گوید: «اگر تلخی هم هست مستند و واقعی است.

اتفاقا آدم‌های فیلم، شادی‌ها وآرزوهایی دارند. در فیلم صحنه‌هایی هست که در آن، خیلی از بچه‌ها امیدوارند کنسرتی در ایران برگزار کنند. امید هست، ناامیدی هم هست.

درست مثل خود زندگی. به همین دلیل فیلم تصویری است از بخشی از نسل جوان ایران.» با این حال؛ کمتر کسی در ایران فیلم تازه «بهمن قبادی» و «حسین مرتضائیان آبکنار» را دیده است؛ هرچند بسیاری درباره این فیلم اظهارنظر می‌کنند.

قبادی و آبکنار امیدوارند این فیلم، مثل سایر نقاط دنیا، در ایران هم دیده شود. قبادی حتی معتقد است فیلمش می‌تواند پرفروش‌ترین فیلم سینمای ایران شود.

اما آنها در حالی‌که برای نمایش فیلم تلاش می‌کنند پیش‌تولید فیلم تازه‌شان را هم شروع کرده‌‌اند. «60 ثانیه درباره ما» فیلمی است با روایتی غیر خطی که از مدت‌ها پیش آنها قصد تولیدش را داشته‌اند.

فیلمی با روایت تو در تو درباره جامعه معاصر ایرانی؛ و البته کاملا داستانی. اما فعلا همه منتظر نمایش فیلم «کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره» و واکنش محافل سینمایی در برابر آن هستند. کسی می‌تواند چیزی را پیش‌بینی کند؟

دختر و پسر جوانی بعد از آزادی از زندان، برای جمع کردن یک گروه جدیدِ موزیک، به قلب تهران می‎زنند و سفری زیرزمینی را شروع می‎کنند تا تک‌تک افراد گروه خود را از میان گروه‎های مخفی زیرزمینی پیدا کنند.

آنها می‎خواهند از ایران بروند تا خودشان را به فستیوالی در لندن و پاریس برسانند؛ اما بیشترشان برای رفتن از ایران نه پولی دارند و نه پاسپورتی.

جوان دیگری تلاش می‎کند تا برایشان پاسپورت جور کند و قبل از رفتن‎شان ترتیب کنسرتی مخفی را در تهران بدهد. اما...

منبع : سایت فرارو

درگذشتگان 87

cinemaerooz — Wed, 15 Apr 2009 13:58:28 GMT

روحشان شاد،یادشان گرامی

^{خسرو شكیبایی ( متولد 1323) یكی از مشهورترین بازیگران سینما و تئاتر ایران در اواخر تیرماه در اثر عارضه قلبی درگذشت. بازی در نقش هامون در فیلمی با همین نام ساخته داریوش مهرجویی، نام این بازیگر را در تاریخ سینمای ایران جاودانه كرد.}

^{اسماعیل داور فر (متولد 1311)را همه به برای بازی در نقش دوستعلی خان سریال تلویزیونی دایی جان ناپلئون می شناختند. او كه سالها به سرطان مبتلا بود، در اردبیهشت در پی سكته قلبی درگذشت.}

^{نادر ابراهیمی (متولد 1315) نویسنده، تصویرگر و سینماگر ایرانی، پس از سالها بیماری در خرداد درگذشت. او یكی از پركارترین نویسنده های ایران بود. كتاب و مجموعه تلویزیونی آتش بدون دود یكی از محبوب ترین یادگارهای اوست.}

^{فرهنگ معیری (متولد 1322) گریمور قدیمی سینمای ایران به علت سكته قلبی در اردیبهشت درگذشت. او مدت ها از سرطان ریه و عوارض كبدی رنج می برد، ولی با این حال تا آخرین روزهای عمرش به صورت فعال در آموزش گریم حضور داشت.}

^{علی میری (متولد 1318) بازیگر سینما و تئاتر ایران كه عمده فعالیتش در سالهای پیش از انقلاب بود در یكی از روزهای آخر سال 1387 درگذشت. او بیشتر در فیلمهای كمدی بازی كرده بود و مشخصه اصلی اش لهجه غلیظ گیلكی اش بود.}

^{مهری مهرنیا (متولد 1305) بازیگر با سابقه تلویزیون، تئاتر و سینمای ایران، در بهمن در سن 82 سالگی درگذشت. او سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن را برای بازی در فیلم تنوره دیو از چهارمین جشنواره فیلم فجر دریافت كرده بود.}

^{تورج نگهبان (متولد 1311) ترانه سرای بسیاری از تصنیف‌های مشهور ایرانی در مردادماه در لس آنجلس درگذشت. او در كنار ترانه سراهایی چون بیژن ترقی، اسماعیل نواب صفا و رحیم معینی كرمانشاهی به نسلی تعلق داشت كه آثارشان موج جدیدی در موسیقی و تصنیف ایرانی به راه انداخت.}

^{مهرداد فخیمی (متولد 1318) فیلمبردار سینمای ایران پس از چند سال بیماری در مرداد ماه درگذشت. او فیلمبردار آثاری از كاگردانانی چون بهرام بیضایی، مسعود كیمیایی، علی حاتمی، محسن مخملباف، ناصر تقوایی و...بود. فخیمی در سال های آخر عمرش كار هنری را كنار گذاشته و به شغل آزاد روی آورده بود.}

^{احمد آقالو (متولد 1328) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون در پی ابتلایش به سرطان مغز استخوان در آذرماه درگذشت. شخصیت كاتب در مجموعه تلویزیونی سلطان و شبان یكی از ماندگارترین نقشهایی است كه او بازی كرده بود.}

^{در یكی از نخستین روزهای سال 1387، فریدون آدمیت، مورخ و پژوهشگر برجسته ایرانی در سن 87 سالگی در تهران درگذشت. اوی عمدتاً به دلیل پژوهش بر روی تاریخ دوران نوگرایی و عصر مشروطیت در ایران شهرت داشت.}

^{اردشیر محصص (متولد 1317) كاریكاتوریست و طراح ایرانی بعد از تحمل یك دوره بیماری پاركینسون، در بر اثر سكته قلبی در نیویورك درگذشت. زمانی كه احمد شاملو سردبیری كتاب هفته را برعهده گرفت، طرح های اردشیر را برای چاپ پذیرفت و نامش به عنوان طراحی صاحب سبك ثبت شد. او سپس در روزنامه كیهان مشغول به كار شد.}

^{رضا ارحام صدر ( متولد 1302)كمدین و بازیگر تئاتر ایران در آذر ماه درگذشت. او مبتكر نوعی از نمایشهای عامه پسند بود كه گه گاه در بیان طنز و هجو انتقادهای اجتماعی را نیز بازگو می كرد. پایه این نمایشها در واقع همان نمایشهای سنتی و سیاه بازی بود.}

^{منوچهر احترامی (متولد 1320) طنزپرداز ایرانی، شاعر، نویسنده كودكان و پژوهشگر در بهمن ماه درگذشت. از مشهورترین آثار او داستان های 'حسنی' از جمله 'حسنی نگو یه دسته گل' است كه از محبوب ترین قصه ها نزد كودكان ایرانی است.}

^{سینمای روز}

افسانه های هالیوودی

cinemaerooz — Fri, 10 Apr 2009 10:14:18 GMT

1)سوفیا لورن

تولد
سوفیا سیکولونه در ۲۰ دسامبر ۱۹۳۴ در رم متولد شد. پدرش تحصیلاتش مهندسی بود و مادرش بازیگر و معلم پیانو بود.

سال‌های اولیه

او در شانزده سالگی, مدل یک مجلّهٔ ماهانه بود و از همین راه به عالم سینما راه یافت فعالیت سینمایی اش را با نقش‌های کوچک در فیلم‌های کوچک ایتالیایی آغاز کرداولین نقشش را در فیلم روشنایی‌های وارتیه درسال ۱۹۵۰ ایفاکرد. سوفیا در رقابت‌های زیبایی محلـی هم شـرکت می‌کـردو چنـدین جایزه دریافت نموده اما سرانجام توسط کارلو پونتی تهیه کننـده سینمایی کشف شد وبه عالم سینما راه یافت.

حضور در سینما
باتلاش کارلو پنتی نامش به سوفیا لورن تغییر کرد اوابتدا در فیلم‌های برده فروشی سفید و «دوشیزگان در خطر» بازی کرد و سپس در فیلم‌های دختر رودخانه , آتیلا, چرخ و فلک تا پل و حیف که خیلی حقه‌ای ظاهر شد.

زمانی که رم رقیب اصلی هالیوود در تولید فیلم بود او ستاره بسیاری از محصولات سینمائی رم بود و با کارگردانانی چون فدریکو فلینی و ویتوریو دسیکا کار کرده‌است و مارچلو ماستریانی همبازی او در بسیاری از فیلم‌هایش بود.

نتیجه یک نظر خواهی در ایتالیا می‌گوید مردم ایتالیا بیشتر از هر نقش دیگر سوفیا لورن، بازی او را در برابر مارچلو ماستریانی در فیلم دیروز امروز و فردا ساخته ویتوریو دسیکا را دوست دارنداین فیلم با همین نام در زمان خود در ایران نیز با استقبال بسیار روبرو شد. لورن قراردادی که با استودیو پارامونت بست به شهرت جهانی دست یافت از جمله فیلم‌های وی در این دوره را می‌توان «غرور و شهوت ,هوس زیر درخت‌های نارون , قایق خانگی , ثعلب سیاه و زن اونجوری»را نام برد.وی از جمله هنر پیشگانی است که این حرفه را از صفر شروع کرد و درنتیجهٔ تلاش بسیار, مقام ممتازی به دست آورد. ودرسال ۱۹۶۱ فیلم مشهور ال سید را بازی کرد. سوفیا و کارلو پنتی روز ۱۷ سپـتامبر ۱۹۵۷ با هم ازدواج کردند ازدواج اول ‏آنها به ناچار لغو شد تا پونتی به جرم دو همسری محکوم نشود، آن‌ها ۹ آوریل ۱۹۶۶ دوباره با هم ازدواج کردند وصاحب دوپسر بنامهای کارلو و ادواردو شدند.لورن توانایی بازیگری وسعی حتی در حوزه کمدی داشت به ویژه در پروژه‌های ایتالیایی، که می‌توانست به راحتی افکار خود را ابراز کند هر چند در یادگیری زبان انگلیسی هم به خوبی پیشرفت داشت، جایزه اسکاری که بدست آورده اولین جایزه مهم اسکار برای یک بازیگرزن غیر انگلیسی زبان بود.لورن یکی از مشهورترین بازیگران زن جهان بود و هم زمان به بازی در فیلم‌های آمریکایی و اروپایی مشغول بود و با بزرگترین ستارگان مرد سینماکار می‌کرد. در سال ۱۹۶۴ با بازی در فیلم سقوط امپراطوری رم و دریافت دستمزد یک میلیون دلاری بازی اش را کامل کرد.فعالیت لورن پس از مادر شدنش کاهش یافت و در ۴۰ و ۵۰ سالگی در فیلم‌های همچون سفر و روز خاص بازی کرد.در دهه ۶۰ در انتخاب فیلم‌ها وسواس بیشتری به خرج می‌داد در سال ۱۹۹۱ به خاطر خدماتش به سینمای جهان اسکار افتخاری دریافت کرد و به عنوان یکی از گنجینه‌های سینمای جهان معرفی شد. در فیلم آماده پوشیدن رابرت آلتمن در سال ۱۹۹۵ هم حضوری موفق داشت.فعالیت‌های جاری وی در سال ۲۰۰۳ حضور مختصری در کلیپ موسیقی زندگی آمریکایی مدونا داشت، در سال ۲۰۰۶ هم در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی تورین پرچم المپیک را حمل کرد در سال ۲۰۰۷ هم در سن ۷۲ سالگی در فیلم تقویم قراربود جلوی دوربین برهنه شود وازاین کار منصرف شد. سوفیا لورن بازیگر سرشناس آمریکایی در طول ۷۲ سال زندگی هنری درحدود۹۰ فیلم به ایفای نقش پرداخته‌است از آخرین کارهایش می‌توان به حضور در جشنواره ‘’ ونیز'’ به خاطر بازی در فیلم پسرش ‘’ ادواردو پونتی'’ با عنوان ‘’در میان غریبه ها'’ اشاره کرد.

دریافت جوایز
۱۹۵۸به خاطر بازی در فیلم ثعلب سیاه , موفق به دریافت جایزه فستیوال وِنیز شد. پس از جنگ جهانی دوم سوفیا لورن سمبل زن ایتالیائی به ایتالیا بازمیگردد و در افسانه مهم جنگی ویتوریو دسیکا که زندگی و نجات یک مادر و دختر را در جنگ به تصویر میکشد. با نام دو زن باهمکاری جان پل بلموندو ایفای نقش میکند و اولین جایزه اسکارش و جوایز «جشنواره فیلم کن»، «جشنواره فیلم ونیز»و «جشنواره فیلم برلین» را در سال ۱۹۶۰ به واسطه همین فیلم دریافت کرده ودومین جایزه اسکار را ازفیلم ازدواج بسبک ایتالیائی در سال ۱۹۶۴ در یافت می‌کند و در سال ۱۹۹۱ جایزه اسکار افتخاری رانیز کسب می‌کند. جشنواره فیلم استانبول جایزه یک عمرفعالیت پرثمرهنری را به «سوفیا لورن»، هنرپیشه قدیمی سینما اهدا کرد. این هنرپیشه اعلام کرد این جایزه را کنارتندیس اسکارش قرار خواهد داد.

2)جيمز دين

در تمام تاريخ سينما و هاليوود شايد هيچ بازيگری به اندازه جيمز دين با توجه به حضور کوتاهش در سينما شهرت نداشته باشد. شايد او هم مانند دو چهره ديگر اين کتاب ( کندی و مونرو) بخشی از شهرتش را پس از مرگ اتفاقی و زودرسش به دست آورده است. اما به هرحال عکسهايی که از او گرفته شده حاکی از آن است که اين بازيگر در زمان خود نيز به شهرت قابل توجه ای دست يافته بود.

دهه پنجاه ميلادی آغاز شکل گيری فرهنگ تازه ای در آمريکا بود، فرهنگ جوانان سرکش و بی قيد نسبت به سيستم بسته آمريکای پس از جنگ. هنر و جامعه آمريکايی در حال تغيير بود و فيلمهای چون وحشی و اتوبوسی به نام هوس و شکوه علفزار نشان از آن می داد که نسل متفاوتی از جوانان به روی کار می آيند.

در اين ميان جيمز دين با سه فيلم شرق بهشت، غول و شورش بی دليل، هر سه با موضوع محوری جوان سرکش جايگاه ويژه ای در ميان اين نسل پيدا کرد.

جيمز دين مجموعا در سه فيلم بلند حضور داشت که آخرين آن، شورش بی دليل کمی پس از مرگش نمايشش عمومی پيدا کرد. رابين ميور نويسنده کتاب علت بخشی از پر عکس بودن جيمز دين مرتبط با روابط دوستانه او با عکاسان مطرح آن زمان می داند برای مثال دين با جيمز استاک از عکاسان آژانس مگنوم و مجله لايف روابط صميمانه ای داشته و خود می دانسته دوستی با عکاسان می تواند بودن تصوير او را روی جلد نخست مجلات کمک کند.

مشهورترين عکسی که استاک از دين گرفته آن است که دين با سيگاری گوشه لب در روزی بارانی در ميان تايم نيويورک در حال قدم زدن است. استاک علاوه بر عکسهايی که صرفا برای مجلات از جيمز دين می انداخته، از فيلمهای او نيز عکاسی می کند که شايد معروفترين آنها صحنه ای باشد که جميز دين در فيلم شورش بدون دليل در جريان يک درگيری چاقو در دست دارد.

جيمز بايرون دين در سال 1931 در ايالت اينديانای آمريکا متولد شد. در 18 سالگی به کاليفرنيا رفت و در آنجا تحصيلاتنش را در رشته تئاتر دانشگاه يو سی ال ای آغاز کرد. نخستين نقش نمايشی را در 1950 بازی کرد و سال پس از آن به نيويورک رفت تا در نمايشهای جدی تر بازی کند. در سال 1952 به اکتورز استوديو رفت و زير نظر لی استراسبرگ در کنار مارلون براندو و مونتگومری کليف به يکی از برجسته ترين بازيگران مکتب "متد اکتينگ" بدل شد. نخستين نقشش را در فيلم شرق بهشت ساخته اليا کازان و به فاصله چند ماه دو فيلم غول (جورج استيونس) و شورش بی دليل ( نيکلاس ری) را پشت سرهم بازی کرد.3

جيمز دين در روز 30 سپتامبر 1955 در سن 24 سالگی در سانحه رانندگی کشته شد.

3)مارلون براندو

مارلون براندو ستاره افسانه ای سينما روز جمعه 2 ژوئيه در سن 80 سالگی پس از مدتها بيماری در بيمارستانی در لس آنجلس درگذشت.

او در سال 1924 در ايالت نبراسکا به دنيا آمد. مادرش الکلی بود و پدرش زنباره ای که در کودکی خانواده اش را ترک گفت.

راندو مدتی مدرسه نظامی رفت و بعد به کارهای مختلفی مشغول شد و نهايتا برای شرکت در کلاسهای بازيگری راهی نيويورک شد و نزد استادش، استلا آدلر متد استانيسلاوسکی را آموخت.

مدتی بعد براندو به مدرسه بازيگری "اکتورز استوديو" که اليا کازان آن رامی چرخاند، راه پيدا کرد و در آنجا زير نظر لی استراسبرگ متد اکتينگ( روشی که بازيگر برای اجرای نقش بايد مدتی آن نقش را زندگی کند) را تکميل کرد

براندو در سال 1952 در نسخه سينمائی نمايشنامه اتوبوسی به نام هوس در کنار ويوين لی بازی کرد که به عنوان يکی از بهترين آثار سينمائی آمريکا شناخته می شود.

او در سالهای دهه 1950 در کنار جيمز دين و مونتگمری کليفت به يکی از ستاره های مشهور هاليوود بدل شد.

شهرت او در سالهای پايانی دهه 1960 کمی افول کرد اما در دهه 1970 با درخشش در فيلم پدرخوانده بار ديگر نامش بر سر زبانها افتاد.

اما مهمترين نقشی که در ابتدای فعاليت سينمائی اش بازی کرد فيلم در بارانداز ساخته اليا کازان بود که نخستين اسکار را برای براندو به ارمغان آورد.

اما بازی درخشان براندو در فيلم پدرخوانده در سال 1972 شايد ماندگارترين نقش سينمائی باشد که يک بازيگر در طول تاريخ سينما بازی کرده است.

پس از پدرخوانده دوباره نام براندو در جهان سينما مطرح شد. پس از اين بود که براندو در فيلمهای مطرحی مانند آخرين تانگو در پاريس، اينک آخر الزمان و آبگيرهای ميسوری بازی کرد.

نقش کوتاه او در انتهای فيلم اينک آخرالزمان نيز از به ياد ماندنی ترين نقشهای تاريخ سينماست.

براندو برای بازی در نقش کوتاهی در فيلم سوپرمن بالاترين دستمزد آن زمان را گرفت.

در سال 1991 يکی از يازده فرزند براندو به جرم قتل دوست خواهرش به پنج سال زندان محکوم شد.

مدتی پيش مجله Premiere چاپ آمريکا، در يک رای گيری نقش دون کورلئونه( با بازی براندو) در فيلم پدرخوانده را به عنوان ماندگارترين شخصيت تاريخ سينما برگزيد.

براندو يک بار هم در مقام کارگردان در پشت دوربين قرار گرفت. اين فيلم سربازهای يک چشم نام داشت که در سال 1961 ساخته شد.

در آخرين فيلم، براندو داشت نقش خودش را بازی کرد. نام اين فيلم که به تازگی ساخته شده است برادوی : عصر طلائی است.

براندو هفت بار نامزد دريافت اسکار شد که دوبار به او تعلق گرفت

مارلون براندو با وجود موفقیت زیاد در سینما در زندگی شخصی بسیار ناموفق بود، او فرزند طرد شدهٔ خانواده بود که در کلاس‌های استلا آدلر بازیگری آموخت. او در زندگی خانوادگی‌ خود نیز پدر و همسر خوبی نبود. در گوشه کنار زندکی مارلون براندو همیشه مسائلی که خود باعث به وجود آمدنشان بود که موجب شد هیچ وقت راحت و آرام زندگی نکند . او حتی در هنگام فیلمبرداری هم با عوامل کلنجار میرفت .براندو در یکی از معروف‌ترین مصاحبه‌های خود در مورد اینکه چرا در هالیوود کار می‌کند گفته بود: دلیل اینکه اینجا هستم این‌ است که جرات رد کردن پیشنهادهای چند میلیون دلاری را ندارم این بازیگر آمریکایی در بین بسیاری از علاقمندان به سینما و منتقدان به عنوان "بهترین بازیگر تاریخ سینما شناخته می شود.

4)مرلین مونرو

نورما جین مورتنسن در سال ۱۹۲۶ میلادی در لس آنجلس به دنیا آمد.

در ۹ سالگی به یتیم خانه سپرده شد و دو سال در آنجا بود، سپس در ۱۶ سالگی دوباره مجبور شده به یتیم خانه بازگردد. برای نجات از یتیم خانه در ۱۶ سالگی با گریس مک کی که گارگر کارخانه بود، ازدواج کرد.

مرلین مونرو پیش از ورود به سینما، مدل عکاسی و سپس مدل نقاشی به نام ارل مورن شد. با تصویر پن اپوی روی جلد مجله پلی بوی بود که این مجله به شهرت فراوان بین خاص و عام رسید.

او در سال ۱۹۴۶ اولین قرارداد بازیگری را با کمپانی فاکس قرن بیستم بست و نام خود را به مرلین مونرو تغییر داد.

در سال ۱۹۵۵ با آرتور میلر نمایشنامه‌نویس معروف ازدواج کرد و یهودی شد.

مونروی جوان که افسردگی شدید داشت، در سال ۱۹۶۱ از آرتور میلر جدا شد و یک سال بعد در کالیفرنیا با مصرف بیش از حد داروی خواب آور درگذشت. برخی علت مرگ وی را خودکشی دانسته و برخی عقیده دارند که او کشته شد.

زندگی او روی پرده ، یک زندگی رویایی بود که سینما ساخته بود، اما در دنیای واقعی مشکلات و تفاوتهایی داشت که مردم از مرلین مونروی محبوبشان انتظار نداشتند. شخصیت و انتظاراتی که سینما ساخت فراتر از توانایی ها و گاهی متفاوت با خواسته های او بود. وی در جایی گفته است: "من یک زن بازنده ام . مردها، زیادی از من انتظار دارند ؛ به خاطر تصویری که از من ساخته شده و خودم هم در ساخت آن کمک کرده ام ؛ من سمبلی از تنها چیزی هستم که مردان از آن استقبال می کنند"

نیكی كریمی به چند پرسش‌ اساسی درباره كارنامه بازیگری‌اش پاسخ داد

cinemaerooz — Fri, 13 Feb 2009 17:56:41 GMT

نیكی كریمی مهم‌ترین بازیگر زن بعد از انقلاب

نیكی كریمی به چند پرسش‌ اساسی درباره كارنامه بازیگری‌اش پاسخ داد

سینمای روز-نیكی كریمی بازی در فیلم «سارا» (دایوش مهرجویی) را در روند بازیگری‌اش بسیار موثر دانست و گفت: اگر بازی در این فیلم اتفاق نمی‌افتاد مسیر بازیگری‌ام عوض می‌شد. این بازیگر سینما كه در كلاس درس دانشجویان مقطع كارشناسی ارشد دانشكده هنرهای زیبا سخن می‌گفت با بیان این‌كه در اكثر فیلم‌هایش نقش زنان مبارز و سخت‌كوش را كه تلاش برای تغییر شرایط دارند را بازی كرده است اظهار داشت: «عروس» اولین فیلمی بود كه یك قصه‌ی عاشقانه را در سینمای بعد از انقلاب مطرح می‌كرد و در آن زمان كم‌تر فیلمی محبت بین زن و مرد را نشان می‌داد.

او خاطرنشان كرد: شرایط بسیار خوب مثل سن و سال من و پورعرب هنگام بازی در فیلم «عروس» و زمان ساخت فیلم به موقع بود و باعث شد در 18 سالگی شناخته شوم. این بازیگر با اشاره به افسانه بایگان و فاطمه معتمدآریا و با بیان این‌كه در شروع بازیگری بازی آنها را تحسین می‌کرده، تصریح كرد: آنها در كارهایشان سعی و تلاش داشتند و كارهایی كه از آنها دیده بودم در ذهن‌ام به عنوان بازیگران مهم و جدی آن زمان مانده است و به نظر من آدم‌هایی كه نقش‌های مختلف را تجربه كنند اعتبار خاصی دارند و این ماندگاری را افسانه بایگان و فاطمه معتمدآریا داشته‌اند و تابه‌حال هم از چهره‌های ماندگار سینمای ایران باقی مانده‌اند.
دکتر حمید رضا صدر كه به عنوان استاد این كلاس نیكی كریمی را همراهی می‌كرد در سخنانی با اشاره به حضور زن در سینمای ایران شروع آن را به فیلم «دختر لر» مربوط دانست و گفت: در دهه 30 اولین سوپراستار سینمای ایران «دلكش» بود و دهه بعد «آذر شیوا» معرفی شد اما در دهه 50 شخصیت زن جایگاهش بسیار كم‌رنگ شد و تا دهه 60 زن حضور بسیار كم‌رنگی در سینمای ایران داشت.

وی افزود:البته در آن زمان فیلم‌هایی مانند «چریكه تارا»، «مرگ یزدگرد»، «باشو غریبه كوچك »و «مادیان» توسط بهرام بیضایی ساخته شد كه سوسن تسلیمی نقش اصلی آنها را داشت، اما آن‌ها را نمی‌توان جریان به حساب آورد. حمیدرضا صدر نیكی كریمی را مهمترین بازیگر زن بعد از انقلاب خواند و با بیان این‌كه با فیلم «عروس» و «هامون» چهار ستاره به سینمای ایران معرفی شدند، اظهار داشت: خسرو شكیبایی، بیتا فرهی، ابوالفضل پورعرب و نیكی كریمی اولین ستاره‌های سینما در 10 سال بعد از انقلاب محسوب می‌شوند كه به سینما معرفی شدند. این درحالی بود كه مدیران سینمایی سعی می‌كردند جلوی ستاره‌شدن را بگیرند و از آن میان نیكی كریمی به لحاظ سن كمی كه داشت در اوج ماند و كارش را ادامه داد و تا امروز هم در كل تاریخ سینمای ایران شاید نتوان بیشتر از 10 بازیگر كلیدی زن را نام برد. این استاد دانشگاه ادامه داد: پس از پایان جنگ شرایط تغییر كرد و در سینما رابطه زن و مرد مبتنی بر عشق بروز پیدا كرد. «عروس» اولین فیلمی است كه نقش زن در آن كلیدی می‌شود و با بررسی فیلم‌های نیكی كریمی از سال 70 تا 80 می‌توان از او به عنوان اولین بازیگر جوان سینمای ایران در تاریخ سینما نام برد و درواقع او اولین بازیگر زن جوانی بود كه راه را برای بقیه باز كرد و باعث شد امروزحضور زن در سینمای ایران بسیار پررنگ شود و او یك‌جور ژانر مخصوص به خودش را ادامه می‌دهد.
نیكی كریمی در ادامه با اشاره به فیلم «سارا» گفت: بعد از «عروس» پیشنهادات زیادی برای بازی داشتم. اما دوسال كار نكردم تا نقشی را در «ردپای گرگ» بازی كردم و بعد از آن داریوش مهرجویی پیشنهاد بازی در «سارا» را مطرح كرد و چون گریم و شخصیت آن با «عروس» تفاوت داشت قبول كردم. وی افزود: البته سال قبل از آن داریوش مهرجویی نقشی را كه سیما تیرانداز در «بانو» ایفا كرد را به من پیشنهاد داد كه قبول نكردم و گفتم دوست دارم نقش اصلی در فیلمی از شما کار کنم.
این بازیگر بازی در «سارا» را در روند بازیگری‌اش بسیار موثر دانست و گفت: اگر بازی در این فیلم اتفاق نمی‌افتاد مسیر بازیگری‌ام عوض می‌شد و از بازیگران‌ این فیلم، خسرو شكیبایی، امین تارخ و یاسمن ملك نصركه از آمریكا آمده بود، چیزهای زیادی یاد گرفتم و مهرجویی هم بسیار باحوصله كار می‌كرد و در آن زمان برایم مانند یك دوره آموزشی بود. كریمی در ادامه به فیلم «پری» اشاره كرد و گفت: این فیلم از دل حرف‌هایی كه در زمان «سارا» می‌زدیم درآمد و خود من آن زمان دختری سرگشته بودم و مهرجویی هم با توجه به این‌كه فلسفه خوانده بود و سلینجر را هم بسیار دوست می داشت فیلمنامه‌ای بر این اساس نوشت که ادامه همکاری بسیار خوبمان در «سارا» بود. وی در ادامه درباره دو همكاری‌اش با ابراهیم حاتمی‌كیا اظهار داشت: حاتمی‌كیا آن زمان «مهاجر» و«از كرخه تا راین» را ساخته بود و بسیار مطرح شده بود که پیشنهاد بازی در «بوی پیراهن یوسف» را به من داد. قصه‌ی این فیلم را خیلی دوست دارم و به همراه موسیقی فوق‌العاده‌اش، معتقدم یكی از كارهای ماندگار سینما است.

كریمی افزود: از همه فیلم‌هایی كه آن زمان بازی كردم با این‌كه می‌توانستند بهتر باشند، راضی هستم و قصه‌هایی بودند كه انتخاب كردم. وی به فیلم «روانی» اشاره كرد و گفت: بعد از این فیلم حال مناسبی نداشتم و 6 ماه استراحت كردم و با وجود اصرار زیاد فریدون جیرانی بازی در «قرمز» را هم رد كردم تا این‌كه چند ماه بعد در «دو زن» بازی کردم و بعد از آن هم در «نیمه پنهان» و «واکنش پنجم » حضور پیدا كردم. این بازیگر ادامه داد: مهرجویی كارگردان بسیار منعطفی است و دست بازیگرش را برای ادای دیالوگ باز می‌گذارد وحاتمی‌كیا بیشتر درگیر حس صحنه و قصه‌اش است. كریمی اظهار داشت: بعد از «واكنش پنجم» تا «دیوانه از قفس پرید» دوسال كار نكردم و در شرایط مختلف سعی کردم همیشه بهترین انتخاب را داشته باشم و نقش‌های مختلفی که برایم جذابیت داشت را کار کنم.

وی در پاسخ به سوال یكی از دانشجویان درباره‌ی عدم حضورش در نقش‌های كمدی اظهار داشت: این‌گونه آثار در ایران خیلی خوب ساخته نمی‌شوند و من تنها در «شام عروسی» و «دو خواهر» بازی كردم و معتقدم همیشه درد و رنج عمیق‌تر است و به عنوان یك بازیگر بیشتر دوست دارم نقشی را بازی كنم كه موقعیتی را عوض كنم. كریمی علاقه‌اش را بیشتر در كارگردانی دانست و گفت: دو فیلم بلند و یك كار مستند ساخته‌ام و در تدارك ساخت فیلم سوم‌ هستم.
وی درباره‌ی این‌كه چه‌قدر زیبایی در موقعیت‌اش موثر بوده است اظهار داشت: همه بازیگران جهان، اول با چهره‌شان شناخته می‌شوند اما زیبایی چیزی است كه در طول زمان تغییر می‌كند و ارتباط با بازیگر وجوه مختلفی دارد و فکر می کنم بیشتر شخصیت بازیگر است که دیده می‌شود و مهم و تاثیر گذار است. این بازیگر در بخش دیگری ترانسفرشدن بازیگران سینما را بسیار مهم دانست و گفت: این اتفاق در سینمای ایران دارد خیلی دیر رخ می‌دهد و اتفاق خوبی هم است كه برای گلشیفته فراهانی افتاده و به نظرم همه باید از او حمایت کنیم. نیکی کریمی در بخش دیگری از این نشست درباره‌ی ارایه‌ عكس‌هایش در اكسپوی عكس و بازتابهای مطرح شده در این زمینه گفت: بیشتر از ده سال است که عكاسی می‌کنم و برای اولین‌بار چند تا از کارهایم را به نمایش گذاشتم. اعتراضات زیادی شنیدم و می‌گویند چرا وارد این حوزه شده‌ام، درحالی كه به نظرم ادبیات، سینما، عکاسی، نقاشی و... همه حوزه‌های هنری وابسته به هم هستند و عکاسی که اصلا از لازمه‌های فیلمسازی است .

منبع:خبرگزاری ایسنا به نقل از میعادگاه

فیلمهای گناهکار

cinemaerooz — Wed, 24 Dec 2008 10:12:18 GMT

سینمای روز-يكي از وظايف دولت در عرصه فرهنگ نظارت است. نظارتي كه قانون بر عهده‌اش گذاشته و بايد آن را اجرا كند. آيين‌نامه‌ها و مصوبات پيش روي اجراكنندگان هستند تا كار آسان‌تر و شفاف‌تر شود و امنيت فراهم باشد. طي ساليان پس از انقلا‌ب اين ارزيابي وجود داشته است، گاه سهل‌تر و گاه سخت‌تر. گاه اطمينان بوده و گاه عدم اعتماد. گاه كار نظارت با نظارت سينماگران همراه بوده و گاه مجريان و ضابطان از بيرون و درون بر كارشان و هنرشان نمره داده‌اند. هر گاه نيز خود سينماگران به توافقي رسيده‌اند، نيروها و ضابطان بيروني بر آنان اعمال نظر كرده‌اند. آيا به راستي زمان آن نرسيده است كه آنان، ساخته‌ها و هنرشان را باور كنيم و ايمان بياوريم. مروري كوتاه بر مجموعه‌اي از فيلم‌هايي داريم كه نتوانستند روي پرده بيايند و از سوي اداره نظارت و ارزشيابي مجوز نمايش بگيرند. در اين ميان بسيارند فيلم‌هايي كه پروانه ساخت دارند و مجوز نمايش ندارند و اين علا‌مت موضوع سوالا‌ت بسياري را مطرح مي‌كند. همان‌گونه كه بسياري مانده‌اند چگونه عليه سينماي ابتذال حرف مي‌زنيم، در حالي‌كه بسياري از فيلم‌هايي كه در اين چند سال روي پرده سينما مي‌آيند نمونه كامل اين نگاه است و نشان از حضور دوباره فيلمفارسي‌ها دارند و فيلم‌ها و فيلمنامه‌هاي كارگردانان بزرگ پشت در دريافت مجوزهاي بي‌شمار مانده‌اند. در اين مرور كوتاه سعي داريم چند فيلم مشهور را كه پشت درهاي مختلف مانده‌اند نام ببريم تا با يادآوري‌شان باور كنيم سينما نمرده است و شايد خانه سينما در هيات تنها صنف سينمايي بتواند كمكي به اكران آنها بكند. آن هم اين روزها كه مديرعاملش به حوزه مديريتي سينما آشنا است. مديرعاملي كه خود تاكيد دارد اگر هم با فيلمي‌از لحاظ مضمون و محتوا مشكل داشته باشد به دليل هميت صنفي در راه احقاق حق آن كمك خواهد كرد. اين دقيقا همان چيزهايي است كه مورد سوال است. جاي خانه سينما و فعاليت‌هاي صنفي‌اش كدام است. اين كمبود در حالي بيشتر به چشم مي‌خورد كه بسياري از فعاليت‌ها در بين سينماگران از راه آشنا بودن حل مي‌شود. ‌ سينماگران به‌خصوص در اين 3-2 سال اخير كه تعداد فيلم‌هاي توقيفي بيشتر شده است، انتظارات بيشتري از خانه سينما دارند. اگر هم خانه سينما در اين زمينه فعاليت كرده است كمتر نمود بيروني بوده و تنها از طريق همان رابطه‌ها بوده است. ‌

آن سال‌ها

‌
وزيراني كه از سال 58 تاكنون بر وزارتخانه‌اي كه سينما زيرمجموعه آن بود ، مديريت كردند ، انگشت‌شمار هستند. ‌ فيلم‌هاي مختلفي در اين سال‌ها توقيف شده‌اند. تمام كارگردانان مشهور از بهرام بيضايي، بهمن فرمان‌آرا، مسعود كيميايي، عباس كيارستمي ‌تا كارگردانان نسل بعدي جعفر پناهي، تهمينه ميلا‌ني و حتي ابراهيم حاتمي‌كيا و نسل بعد از او كه البته با جسارت بيشتري عمل كرده‌اند و به سراغ موضوعات متفاوت رفته‌اند - محسن اميريوسفي و سامان سالور - همه فيلمي‌توقيفي دارند. در نيمه‌شب 25 اسفند سال 70 اولين جلسه هيات موسسان خانه سينما تشكيل شد و تا همين امروز گاه فعال و گاه بي‌رمق مسير خود را طي كرده است. مروري داريم بر فيلم‌هاي اين 16 سال.

دوره 1376 تا 1380

حاجي واشنگتن: حاجي واشنگتن (علي حاتمي) كه در سال 71 ساخته شد، به دليل چند صحنه كوتاه توقيف شد. در آن سال حجت‌الا‌سلا‌م خاتمي ‌وزير ارشاد بود. اين فيلم زماني امكان اكران پيدا مي‌كند كه رئيس‌جمهوري نيز خاتمي ‌است. فضا بازتر شده است. امكان اكران زندگي سفير ايران در آمريكا با حذف چند بخش فراهم مي‌شود تا يكي از فيلم‌هاي تلخ سينماي ايران بر پرده سينما نشان داده شود. ‌

آدم برفي:‌ داوود ميرباقري كارگردان فيلم آدم برفي آن را در سال 73 ساخت و در آذر 76 پس از روي كار آمدن دولت خاتمي ‌توانست اكرانش كند. هرچند نسخه‌اي از فيلم با كيفيت نه‌چندان خوب روانه بازار قاچاق فيلم‌ها به صورت ويدئويي شده بود اما باز هم توانست ركورد فروش را بشكند. در اين فيلم براي اولين‌بار مردي - اكبرعبدي- در نقش زن حاضر مي‌شود. داستان درباره مهاجرت است و فيلم براساس كمدي و درام پيش مي‌رود. گونه‌هاي مختلف مهاجرت و سختي‌هايش در اين فيلم نشان داده شده است. ‌

بانو : اين سوال همچنان باقي مانده است كه آيا داستان فيلم بانو (داريوش مهرجويي) باعث توقيف هفت ساله آن از 1370 تا مهر 77 شد يا موهاي بيرون‌آمده بازيگر اول زن؛ بيتا فرهي. اين فيلم ماجراي دلسوزي زني اشرافي به خانواده باغبان همسايه و در اختيار قرار دادن خانه‌اش است. در پايان اين اعتماد با دزدي‌هاي پدرزن باغبان - عزت‌الله انتظامي‌- و حضور طولا‌ني آنها خدشه‌دار مي‌شود. ميهمانان با آمدن همسر بانو كه او را ترك كرده بود از خانه مي‌روند. اين فيلم مظلوم‌ترين فيلم مهرجويي است، نه جشنواره فجر و نه جشن خانه سينما آن را نديدند و منتقدان آن را بارها بي‌رحمانه نقد كردند. ‌

دايره : جعفر پناهي هرچند فيلمش - دايره- در جشن سينماي ايران شايسته دريافت تنديس مي‌شود اما فيلمش امكان اكران پيدا نمي‌كند. فيلم از سوي مسوولا‌ن با صفات تلخ و سياه‌نما همراه مي‌شود؛ ماجراي زندگي 5 زن در يك سيكل معيوب و در شهر بزرگ تهران. البته همه سعي مي‌كنند خود را به نوعي با فضا تطبيق دهند و گرفتار لغزش نشوند. در اين ميان وضعيت آن 3 نفري كه تازه از زندان رها شدند سخت‌تر است. جعفر پناهي فيلم <طلا‌ي سرخ> را نيز دارد كه در دوره اصلا‌حات نيز مجوز اكران نمي‌گيرد.

دوره دوم؛ 84-80 فشار از بيرون ‌

هنگامي ‌كه براي دومين‌بار سيدمحمد خاتمي ‌به رياست‌جمهوري انتخاب شد، فضا از بيرون براي سينماگران سخت شده بود. هرچند سينماگران به هم نزديك شده بودند اما فشارهاي بيرون از دولت بيشتر روي فيلم‌ها تمركز مي‌كرد. فيلم‌هايي با نگاه‌هاي متفاوت از فيلمسازان جوان و براي تجربه ساخته شده بود. راي باز(مهدي نوربخش)، راي مخفي و سكوت بين دو فكر( بابك پيامي)، سفر مردان خاكستري (اميرشهاب رضويان) و حتي سفره ‌ايراني (كيانوش عياري) ساخته شده‌اند و حتي در جشنواره‌ها به نمايش درآمدند. اما هنوز اكران نشده‌اند. اين تناقض به دليل فشارهاي بيرون از سينما است. در اين چهار سال فيلم‌هايي به درخواست تهيه‌كننده زودتر از پرده پايين آورده مي‌شود و سينماگراني از جمله تهمينه ميلا‌ني يا هنرمنداني ديگر بازداشت مي‌شوند. به‌ اينها دستگيري شبانه اعضاي هيات‌مديره خانه سينما را بايد اضافه كرد. حضور احمد مسجدجامعي به‌عنوان وزير ارشاد و كسي كه نيروهاي مختلف نظام او را قبول داشتند امكان رايزني را بسيار فراهم كرده است. ‌
در اين دوره كه با كناره‌گيري سيف‌الله داد از معاونت سينمايي همراه است، سياست‌هاي گشاده‌دستانه سينمايي اندكي بسته‌تر مي‌شود و با روي كار آمدن محمدمهدي حيدريان به‌عنوان معاون سينمايي سختگيري‌ها افزايش مي‌يابد. برخي از فيلم‌ها هم در سال‌هاي بعد به‌طور محدود اكران شدند تا برچسب فيلم‌هاي غيرجذابي را از آن خود كنند. برخي فيلم‌ها ساخته‌هاي سال‌هاي 83 و 84 هستند اما در يكي دو سال بعد اكران مي‌شوند . فيلم‌هايي مانند طبل بزرگ زير پاي چپ (يك فيلم ضدجنگ موفق.) برخي فيلم‌ها هم به علت داشتن برخي بازيگران با مشكل و حذف و اضافه روانه اكران شدند مانند فيلم‌هاي ازدواج به سبك ايراني (سعيد كنگراني)، سرود تولد (بهمن مفيد) و گرگ و ميش (بنيامين.) برخي فيلم‌هاي ديگر هم مانند نقاب (كاظم راست‌گفتار) اكران مي‌شوند و از طرف نمايندگان مجلس مورد اعتراض قرار مي‌گيرند. از فيلم‌هاي مهم توقيف شده در آن سال‌ها بايد از فيلم‌هاي زير نام برد كه در توقيف تعدادي از آنها از جمله خانه‌اي روي آب، مارمولك و به رنگ ارغوان وزارت ارشاد دخالتي ندارد و حتي تلا‌ش مي‌كند كه از توقيف‌ها جلوگيري كند اما راه به جايي نمي‌برد.

باد ما را خواهد برد: از ساخت زير درختان زيتون تا طعم گيلا‌س و باد ما را خواهد برد 5 سال طول كشيد. عباس كيارستمي‌ نخل طلا‌ي كن را براي طعم گيلا‌س دريافت كرده بود و اينك مشهورترين سينماگر ايران در خارج بود. فيلم باد ما را خواهد برد در جشنواره 78 نمايش داده مي‌شود، اما وقتي قرار است اكران شود به چند صحنه فيلم ايراد گرفته مي‌شود. اما انگار قضيه همان مفهوم كلي فيلم است. 5 سال بعد زمزمه‌اي پيچيده مي‌شود كه فيلم در طرح فيلم‌هاي فرهنگي اكران شود. اما كيارستمي ‌راضي به حذف هفت دقيقه‌اي فيلم نمي‌شود. بعدتر مسجدجامعي وزير ارشاد وقت در مصاحبه‌اي از احتمال اشتباه بودن عدم صدور پروانه نمايش اين فيلم مي‌گويد. بعد از اكران محدود فيلم آ‌ب‌ث آفريقا، كيارستمي ديگر فيلمي‌ را در ايران اكران نكرد اما از همه جمع‌هاي حتي 20-10 نفره هم كه براي تماشاي فيلمش جمع مي‌شدند استقبال مي‌كرد و هنگامي ‌كه فيلم‌هايش به شبكه قاچاق كشور راه يافت آن را راهي براي برقراري ارتباط با مخاطب ايراني دانست.

خانه‌اي روي آب: در آخرين روزهاي سال 81 قرار است فيلم مورد توجه جشنواره آن سال - خانه‌اي روي آب - اكران شود. فيلم در سال 80 ساخته شده است اما خبر مي‌رسد نيروهاي قضايي اين اجازه را نمي‌دهند. دومين ساخته فرمان‌آرا پس از بازگشت به ‌ايران درباره دكتر سفيدبخت است كه با مشكلا‌ت اخلا‌قي درگير مسائل پيچيده‌اي مي‌شود و سرانجام به‌وسيله كودك حافظ قرآن نجات روحي مي‌يابد اما توسط عده‌اي كشته مي‌شود. ‌

طلا‌ي سرخ: فيلم ديگر جعفر پناهي كه توقيف شد و سرانجام از بازار سي‌دي قاچاق سر درآورد (طلا‌ي سرخ) است. فيلم ماجراي سرقت از يك طلا‌فروشي است كه دزدان ناخواسته درگير قتل مي‌شوند. دزدان اما گذشته‌اي دارند.

مارمولك: از ديگر فيلم‌هايي كه نه از سوي ارشاد بلكه از سوي قوه قضاييه و به سبب اعتراض‌هاي مردمي‌ از پرده پايين آمد. فيلم <مارمولك> ساخته كمال تبريزي بود. فيلمي ‌كه اگر بر پرده مي‌ماند در همان سال 83 ركورد فروش ميلياردي به‌جا مي‌گذاشت. فيلم درباره دزدي بود كه با جامه يك روحاني از زندان فرار مي‌كند. تهيه‌كننده و كارگردان فيلم در خانه سينما نشست مطبوعاتي برگزار مي‌كنند و برخي از ناگفته‌ها را به خبرنگاران مي‌گويند و خبر برداشتن فيلم را توسط خودشان اعلا‌م مي‌كنند. ‌

به رنگ ارغوان: چند روز مانده به جشنواره فيلم فجر خبر توقيف فيلم حاتمي‌كيا مي‌رسد. توقيفي كه همراه با نامه سرگشاده‌ اين كارگردان است، تنها نسخه فيلم به وزارت اطلا‌عات داده مي‌شود تا نمايش فيلم ماجراي يك مامور اطلا‌عاتي و عشق او تا فراهم شدن يك فرصت مناسب به تعويق افتد.

خواب تلخ‌ : فيلم دريافت‌كننده دوربين طلا‌يي جشنواره كن سال 1383 اولين ساخته محسن اميريوسفي بارها تا مرحله اكران رفت و هر بار به دليل تفاوت سليقه بخشي از سينما امكانش فراهم نشد. فيلم درباره مرده‌شوري است كه مي‌خواهد با عزرائيل بجنگد.

۵ و 10: اكنون 7 سال از آخرين اكران فيلم‌هاي كيارستمي‌ در سينماها مي‌گذرد و ديگر همه عادت كرده‌اند. فيلم 5 شايد نتواند براي مخاطب جذاب باشد و خود كارگردان علا‌قه‌اي به اكرانش نداشته باشد، اما فيلم متفاوت 10 درباره روانشناس زني است كه در ماشين با مريض‌هايش ملا‌قات مي‌كند و براي اكران بايد يك فردش حذف شود. ‌

تفاوت ديدگاه آغاز مي‌شود ‌

جشنواره فيلم 24 در حالي برگزار مي‌شود كه تعداد زيادي از كارگردانان با فيلم‌هايشان به جشنواره آمده‌اند اما در نهايت بسياري با دلسردي از آن برگشتند. اين جشنواره تا جشنواره آرماني دولت نهم فاصله بسيار داشت و اين مساله بارها مطرح شد. حتي وزير اعلا‌م كرد نيمي‌ از فيلم‌ها مورد تاييد ما نيست. در اين فضا برخي فيلم‌ها به نمايش درآمدند. ‌

فيلم‌هايي در انتظار: دم صبح (حميد رحمانيان)، صبحي ديگر (ناصر رفايي)، شبانه (بنكدار و علي محمدي)، تردست (محمدعلي سجادي)، زمان مي‌ايستد (عليرضا اميني)، كارگران مشغول كارند و آبادان (ماني حقيقي) در جشنواره‌هاي فجر نشان داده شده‌اند اما همچنان امكان اكران ندارند. مانند عصر جمعه (مونا زندي) كه چندين جايزه مهم نيز از جشنواره دريافت كرده اما براي اكران بايد تغييرات زيادي در آن داده مي‌شد. ‌

يك شب: نيكي كريمي‌ در اولين تجربه فيلمسازي‌اش به سراغ زندگي يك شب يك دختر جوان رفت. بايد زماني حدود 15-10 دقيقه از آن حذف شود تا امكان اكران بگيرد. او تلا‌ش زيادي كرد و نامه سرگشاده‌اي به ارشاد نوشت. ‌
سينماگران اينك با فصل جديدي از برخورد روبه‌رو بودند. آنان معتقد بودند در طول اين سال‌ها ديگر با خط قرمزها آشنا هستند و مي‌دانند كه چطور فيلم بسازند. از سوي ديگر كارگزاران فرهنگي ارشاد و رئيس‌جمهور نگاه ديگري داشتند. هيچ‌كس نمي‌داند كه چه‌طور فيلم‌هاي معروف به فيلمفارسي اينقدر راحت اجازه اكران مي‌گيرند و فيلم‌هاي ديگر نه. شايد جواب همان باشد كه اربابي مديركل نظارت و ارزشيابي در گفت‌وگويي عنوان كرده بود: <اينگونه فيلمسازان حاضر به هرگونه تغيير در فيلم براي اكران هستند.>
با همين رويكرد است كه فيلم‌هاي كارگرداناني همچون مهرجويي (سنتوري)، فرمان‌آرا (خاك آشنا) مجوز اكران نمي‌گيرد و به مسعود كيميايي هم پروانه ساخت فيلمنامه‌اي كه به آن علا‌قه دارد داده نمي‌شود.

آفسايد: سه‌گانه توقيفي جعفر پناهي با فيلم آفسايد كامل مي‌شود. او فيلم آفسايد را در سكوت خبري كامل و با دوربين ديجيتال درباره حضور دختران در مسابقه فوتبال تصوير كرد. همان مسابقه معروف ايران و بحرين كه‌ ايران به جام جهاني راه يافت. فيلم در بخش ميهمان جشنواره نشان داده شد و با گرفتن خرس نقره‌اي برلين بيشتر مورد قبول واقع شد. اما با وجود آغاز تبليغات مجوز نمايش صادر نشد و در نهايت فيلم از سيستم قاچاق كشور سر درآورد. ‌

سنتوري: در جشنواره فيلم فجر 85 توانست در روزهاي آخر نشان داده شود و در نتيجه بهرام رادان نيز سيمرغ بهترين بازيگر را دريافت كرد. بهترين فيلم تماشاگران پس از يك سال مجوز نمايش گرفت اما در 3 روز مانده به اكران در مرداد 86 توقيف و بايگاني شد. صنفي‌ترين برخورد درباره ‌اين فيلم صورت گرفت البته نه در زمان توقيف، بلكه وقتي فيلم به سيستم قاچاق راه پيدا كرد و در مدتي كمي ‌با زيرنويس انگليسي به سراسر ايران رسيد. بيشتر كانون‌هاي خانه سينما خواستار برخورد با اين مساله شدند. تهيه‌كنندگان فيلم به ديوان عدالت اداري شكايت كردند و قرار است خسارت‌هاي واردآمده به فيلم از محل بيت‌المال داده شود. ‌

تسويه حساب: تهمينه ميلا‌ني در سال 85 فيلمي ‌درباره 4 زن بزهكار مي‌سازد. زناني كه براي تسويه حساب با مردان، آنها را اسير كرده و بعد در مقابل پول آزاد مي‌كنند؛ زناني خطرناك و البته صدمه‌ديده. فيلم مجوز نمايش ندارد اما براي حضور در جشنواره 27 ارائه شده است. ‌ميلا‌ني با استعفاي خود از داوري جشن خانه سينما به عدم حضور اين فيلم در جشن اعتراض كرد. البته‌ اين كارش با واكنش صنفي همكارانش در كانون كارگردانان روبه‌رو شد. ‌

خاك آشنا: ساخته چهارم بهمن فرمان‌آرا براي جوانان است. فيلم مطابق با پروانه ساخت و فيلمنامه مصوب ساخته شده است. اما براي حضور در جشنواره سال 86 بايد يك صحنه طولا‌ني از آن حذف شود. اين صحنه به گفته كارگردان براي فيلم ضروري است. فيلم به جشنواره راه پيدا نمي‌كند و اكنون نيز معلوم نيست مجوز نمايش دارد يا نه؟ هر چند اين فيلم 4 تنديس از جشن خانه سينما را دريافت كرد. ‌

جزيره آهني: در سال 84 اين فيلم در جشنواره كن حاضر و با استقبال روبه‌رو شد. اما محمد رسول‌اف كارگردانش هنوز نتوانسته مجوز نمايش فيلم خود را دريافت كند. ماجراهاي فيلم در يك كشتي مي‌گذرد. ‌

صبح روز بعد: فيلم دوم نيكي كريمي‌ در مقام كارگردان كه چند صحنه حذفي دارد. او منتظر اكران فيلم اولش <يك شب> است.
‌ آتشكار: فيلم دوم محسن اميريوسفي با رعايت تمام ضوابط مورد نظر ارشاد ساخته و آماده نمايش شد. اما اين فيلم نيز در ارديبهشت ماه و چند روز مانده به اكران به بايگاني رفت. قرار است با برخي تغييرات به جشنواره 27 عرضه شود.

نسل جادويي: ساخته ديگري از ايرج كريمي‌ هنوز نتوانسته براي اكران مجوز بگيرد البته ‌اين فيلم به جشنواره‌ها هم راه پيدا نكرده است.

ستاره مي‌شود: اعتراضي صنفي شامل فيلم <ستاره مي‌شود> شده است. اين فيلم اولين قسمت از سه‌گانه جيراني و درباره روش نادرست ستاره شدن يك دختر عشق سينما است. اين فيلم با اعتراض تهيه‌كنندگان روبه‌رو شد و در حالي كه تابلوهاي تبليغاتي‌اش براي اكران در سراسر شهر قرار داشت، قسمت دوم آن، ستاره است اكران شد. ‌

ماه‌وش‌: كارگردان فيلم محمد درمنش كه بيش از 15 سال از مديران دولتي سينما بود از سمت خود استعفا داد. اين فيلم به همين دليل نتوانست در جشن خانه سينما شركت كند. اما اكنون پروانه نمايش دارد و بين شركت در جشنواره و اكران مردد است. ‌

نيوه مانگ: آخرين فيلم بهمن قبادي و برگزيده جشنواره‌هاي مختلف جهاني به دليل آنچه تشويق كردها به جدايي عنوان مي‌شود امكان اكران نگرفت. بعدتر كه فيلم به شبكه قاچاق راه پيدا كرد بسياري اين فيلم را ضعيف‌ترين اثر قبادي دانستند كه عدم اكرانش باعث حفظ آبرويش شده است. البته در مقابل بايد پرسيد كه ‌اين همه جواز به فيلم آيا فقط به خاطر صحنه‌هاي بكر طبيعت و تزئيني آن داده شده است؟

‌ آن‌جا: عبدالرضا كاهاني

ترانه تنهايي تهران: سامان سالور

كتاب قانون (مازيار ميري)‌ و صد سال به‌ اين سال‌ها‌ (سامان مقدم:)‌ دو فيلمي ‌كه نتوانستند در جشنواره 26 نشان داده شوند اما در جشن خانه سينما نامزد جوايز مختلف بودند. كتاب قانون قرار است برخي پلا‌ن‌هايش دوباره فيلمبرداري شود تا روانه اكران 88 شود.

منبع:سینمای ما

گفتگوی جدید و خواندنی با مهناز افشار

cinemaerooz — Mon, 22 Dec 2008 20:01:18 GMT

سینمای روز-با اینکه مهناز افشار به عنوان ستاره سینمای تجاری ایران شناخته می شود، اما گزیده کاری او در سال ۸۶ و پاسخ اش به «دعوت» ابراهیم حاتمی کیا نشان از علاقه به تغییر جایگاه او از ستاره صرف بودن به بازیگری تجربه گرا است.

افشار در این سال ها پول سازترین بازیگر زن سینمای ایران بوده و حضورش در فیلم ها، تا حدودی گیشه را گارانتی کرده است. او در چند سال اخیر در کنار حضور در فیلم های تجاری، منتظر تجربه فیلم ها و نقش های متفاوت نیز بوده است و بازی در فیلم هایی مانند سالاد فصل (فریدون جیرانی)، کارگران مشغول کارند (مانی حقیقی) یا چه کسی امیر را کشت (مهدی کرم پور) نشان از علاقه افشار به نوعی دیگر از سینما نیز دارد. «انعکاس» ساخته رضا کریمی بیستمین فیلم سینمایی کارنامه هنری مهناز افشار است. با اینکه این فیلم هم در زمره آثار بدنه سینمای ایران طبقه بندی می شود، اما اثری خوش ساخت و حرفه یی است که یک مهناز افشار متفاوت دارد. نقش افشار و حتی گریمش در «انعکاس» به هیچ کدام از فیلم های قبلی او شباهتی ندارد. بهتر است فیلم را اول ببینید تا قضاوت راحت تر شود.

● چرا امسال برعکس سال گذشته اینقدر کم کار بودید؟
بعد از فیلم «تسویه حساب» خانم میلانی، با خودم گفتم مهناز افشار، دیگر بس است. دیگر داری خیلی شلوغ می کنی. قبل از آن هم « محاکمه» و « رئیس» را کار کرده بودم. اتفاقاً در این دوره فیلمنامه هایی هم که می خواندم بعضی هایشان بد نبود اما تصمیم گرفتم کار نکنم تا اینکه فیلمنامه «انعکاس » به دستم رسید و بازی در آن را قبول کردم.

● آن موقع هم می خواستید بروید سر کار «کلاغ پر» و کمی طول کشید تا جواب نهایی را بدهید...
بله. همان اول که این فیلمنامه را خواندم داستانش جذبم کرد. احساس کردم سوژه خاص و بکری است که تا به حال در سینما نداشته ایم. اما به نظرم هنوز نپخته می آمد. البته دوستان هم لطف کردند، نشستند بازنویسی کردند و سرانجام به نتیجه رسیدیم که کار کنیم.

● نقش تان در بازنویسی تغییر کر د؟
نه، پایه داستان که تغییر نکرد و همان متفاوت بودن و خاص بودن سوژه را داشت. اما خب یکسری گره ها و منطق هایی که لازم بود در طول قصه باشد، گنجانده شد.

● کاراکتر نسیم به نظرتان چه ویژگی یی داشت ؟
فکر می کنم اولین قصه یی بود که من خواندم و دیدم که کلیت کار روی دوش کاراکتر زن فیلم است و بسیار جای کار دارد. امیدوارم از پس اش برآمده باشم. به هر حال قصه، انتخاب بازیگر، دفتری که قرار بود با آن کار کنیم و کارگردان فیلم همه برایم مهم بود و همه این عوامل دست به دست هم دادند که در این فیلم همکاری داشته باشم.

● درباره ویژگی خود کاراکتر نسیم نگفتید. . .
خیلی خاص بود. من در بیشتر کاراکترهایم یک دختر شوخ و اصولاً کاراکترم برون گرا است. اما نسیم خیلی درون گرا بود و بازی زیرپوستی داشت. حتی در فیلم کلام زیادی از طرف نسیم گفته نمی شود و بیشتر بازی اش در سکوت و اضطراب است. کلاً درون گرا بودن این کاراکتر خیلی من را جذب کرد.

● معصومیت کاراکتر هم خیلی خوب درآمده چون در آغاز فیلم هنوز تماشاگر نمی داند که نسیم خیانت کرده یا نه و این حس معصومیت همراه با شیطنت و دلشوره باید به تماشاگر همزمان منتقل شود.
دقیقاً. اصلاً دووجهی بودن این شخصیت جالب است. من همیشه معتقدم یک کار خاکستری بودنش مهم است نه اینکه مطلق سیاه یا سفید. این خاکستری بودن کمک می کند که تماشاگر تا انتهای فیلم برود و منتظر کشف جدیدی باشد. این ویژگی هم در کاراکتر نسیم و هم در کلیت داستان وجود داشت.

● گریم چقدر به نوع بازی شما کمک کرده بود؟ چون گریم تان خیلی متفاوت با گذشته است.
بسیار زیاد. من جزء بازیگرانی هستم که گریم و لباس روی بازی و حس درونی ام تاثیر می گذارد و خیلی خوشحالم که در دو فیلمی که کاراکتر خاص داشتم آقای مهرداد میرکیانی طراح گریم بود؛ یکی «سالاد فصل» و یکی هم این فیلم.

● با بقیه بازیگران چقدر راحت بودید؟ ظاهراً تا به حال با آنها کار نکرده بودید؟
خیر، تا به حال با این دو عزیز کار نکرده بودم. آقای کامبیز دیرباز بسیار پرانرژی و باانگیزه بودند. آقای گودرزی را هم که قبلاً تعدادی از کارهایشان را از تلویزیون و سینما دیده بودم، بسیار خوب ظاهر شدند. من هم خدا را شکر آدمی هستم که با کسی زیاد مشکل پیدا نمی کنم. همیشه سعی می کنم با بازیگر مقابل بده بستان کاری داشته باشم.

● فیلمنامه اولیه به نظر شما چه نقایصی داشت ؟
من اصولاً آدم رکی هستم و همه این را می دانند. به خاطر اینکه وقتی آدم رک باشد آدم ها تکلیف شان مشخص است. روزی که نسخه اولیه فیلمنامه را خواندم به نظرم اشکالاتی داشت. بعد جلسه یی با آقای حاجی میری و آقای دکتر کریمی (نویسنده فیلمنامه)، خانم موگویی، آقای دیرباز، آقای گودرزی و بقیه دوستان داشتیم، من نگرانی هایم را گفتم. من بیشتر نگرانی ام درباره آقای حاجی میری بود چون از قبل با آقای کریمی صحبت کرده بودیم و تکلیف روشن بود. وقتی با ایشان سر میز مذاکره نشستیم، دیدم که هدف شان این است که یک فیلم با دیدگاه منطقی و درست تولید کنند. سوژه فیلم جای تولید یک فیلم سوء استفاده گرا را داشت که خوشبختانه اینگونه نشد. آقای حاجی میری خیلی منعطف بودند و در طول کار هم به هر حال یکسری نظریات از طرف ایشان می آمد. حتی یک بار به ایشان اعتراض کردم که چرا حضور فیزیکی ندارید و اگر داشتید شاید انتقال ها راحت تر انجام می شد که خب ایشان گرفتار بودند و به هر دلیلی نمی توانستند بیایند. البته ایشان بعدها جوابی منطقی دادند و گفتند من اگر خودم کارگردان نبودم حتماً می آمدم. ایشان با دید کارگردانی شان ممکن بود ایراداتی به نحوه ساخت فیلم بگیرند و حرف شان منطقی بود چون این فیلم را قرار بود آقای کریمی بسازند. اما باز هم به عنوان بازیگر دوست داشتم آقای حاجی میری حضور فیزیکی می داشتند که چه بسا در نتیجه کار تاثیر بهتری می گذاشت.

● به نظر شما نقش نسیم در قصه اول چه چیزهایی کم داشت ؟
کمی خام بود که بعد پخته شد یعنی فهمیدیم نسیم چه پیش زمینه یی دارد. در مجموع شناسنامه نسیم مشخص شد. شناسنامه داشتن کاراکترها خیلی مهم است چون بازیگر آن می تواند راحت تر ایفای نقش کند. البته آن زمان فکر می کردم یکسری سکانس ها هم اضافی است ولی الان متوجه می شوم که چون قصه خیلی لب مرز حرکت می کند، وجود چنین سکانس هایی لازم است.

● برای درآوردن نقش چقدر آزادی عمل داشتید؟
برای اولین بار در این پروژه آزادی عملم کمتر بود. آن لحظه برایم سخت بود. وقتی با آقای کریمی صحبت می کردیم و نظرهای آقای حاجی میری هم به ما می رسید فکر می کردم چرا برای ایفای نقش آزاد نیستم. ولی الان که اینجا نشسته ام و صحبت می کنم فکر می کنم به خاطر متفاوت بودن قصه و لب مرز بودنش لازم بود کمی محتاط عمل کنیم.

● در پروژه های دیگر آزادی عمل بیشتری بهتان می دادند؟ مثلاً سر کار آقای کیمیایی ؟
البته. اصولاً کارگردان ها به بازیگر آزادی می دهند تا بازیگر از خلاقیتش هم استفاده کند. چون اگر بخواهی سفت بگیری اصلاً فیلم درنمی آید. چون به هر حال من به عنوان یک بازیگر ایده و نظر و فکر دارم و می روم می نشینم روی نقش کار می کنم. برایش شناسنامه درمی آورم و با آن همذات پنداری می کنم. من با آقای کیمیایی هم که کار کردم بسیار ایشان انعطاف داشتند و صحبت ها را قبول می کردند. الان هم که سر کار آقای حاتمی کیا هستم بسیار ایشان منعطف هستند و خیلی خوب حرف ها را گوش می دهند. تا الان که مشکلی نداشتم.

● یک ویژگی کار حاتمی کیا دورخوانی های قبل از کار است. چقدر به شما کمک می کند؟
بله. خیلی متفاوت است. ما دورخوانی فراوانی داریم. سر صحنه هم که می رویم اول تمرین می کنیم و همه چیز مشخص می شود و بعد فیلمبرداری آغاز می شود. این خواست خود ایشان است و به من مهناز افشار هم بسیار کمک می کند.

● «انعکاس» چه جایگاهی در کارنامه بازیگری شما دارد ؟ فکر می کنم بیستمین فیلم تان باشد.
بله. فکر می کنم کم کار نکرده ام. من دوازده، سیزده سال است که دارم در سینما کار می کنم. هیچ توقعی هم ندارم و در سینما سقفی نمی بینم. بدون هیچ ادا و غروری کار می کنم و سعی می کنم اطلاعات و دانشم را بیشتر کنم. ورزش می کنم، کتاب می خوانم و فیلم می ببینم. انتقادها را هم می پذیرم و نظرها را می شنوم. درباره «انعکاس» هم فکر می کنم نتیجه کار را مردم باید مشخص کنند. ما بازتابش را از مردم و منتقدانی که بدون غرض ورزی نظر می دهند باید بگیریم و آن وقت خواهیم فهمید که «انعکاس» چطور فیلمی است.

● اولین کارتان سریال «گمشده» بود که ظاهراً الان هم دارد دوباره پخش می شود؟
بله. مجموعه «گمشده» بود که البته الان پخش اش تمام شده.

● دهه ۷۰ دهه شروع کار و تثبیت شما بود با فیلم های «نگین»، «شور عشق» و «شیرهای جوان». در اوایل دهه ۸۰ به عنوان ستاره کاملاً جا افتادید و فیلم هایتان تا سال ۸۵ فروش خوبی کرد. فکر می کنم از سال ۸۶ کم کم دارید به سمت تجربه های متفاوت پیش می روید.
بعضی ها به من می گویند بازیگر تجاری ، اما به نظر من هیچ اشکالی ندارد که یک بازیگر فیلمی ارزشمند در کارنامه اش داشته باشد که باعث رونق سینمای ایران هم بشود. این یک حسن است و کسی نمی تواند ایراد بگیرد چون اگر سینما رونق نداشته باشد کسی فیلم نمی بیند تا بعدش فیلم های ارزشمند هم تولید شود. ولی این را قبول دارم که من بازیگر، اگر فیلم پرفروشی دارم باید حتماً فیلم باارزشی هم باشد و حرفی برای گفتن داشته باشد. خب به هر دلیلی آدم اشتباه هم می کند. اوایل کار هم ممکن است یکسری فیلم ها در کارنامه ام باشد که به دلیل کم تجربگی و اینکه می خواستم وارد سینما بشوم و تجربه کسب کنم بازی کرده ام. من در دبیرستان علوم تجربی خوانده ام و بعد ادامه تحصیل دادم و تدوین خواندم. یعنی الکی وارد سینما نشدم. با یک دیدگاه وارد شدم. بعد هم کلاس های بیان آقای سمندریان را رفتم. کتاب خواندم و فیلم دیدم و تمرین کردم. به هر حال هر فیلمی تجربه یی بود برای فیلم بعدی. ممکن است فیلم هایی در کارنامه من باشد که من از نتیجه اش اطلاع نداشتم و خوب درنیامده باشد آن هم به هزار دلیل. الان که فکر می کنم، می بینم هر انتخابی که کرده ام آن لحظه دلیلی برای خودش داشته و دوست داشته ام. تمام فیلم هایی که در کارنامه ام هست به خاطر وقت و انرژی که برایش گذاشتم برای من قابل احترام است چه بسا که ممکن است بعضی هایشان هم نتیجه خوبی نداشته باشند.
● از جایگاهتان در سینما راضی هستید؟
الان که از جایگاه خودم راضی نیستم. نه شعار است و نه ادا و اصول. ضمناً نمی دانم چرا یک عده با من مشکل دارند و دوست ندارند مهناز افشار ترقی کند...

● چه کسانی؟ از بین سینماگران یا مردم ؟
مردم که نه. بالاخره هر کسی را عده یی دوست دارند و عده یی نه. در خود سینما منظورم است. من فکر می کنم کارهای متفاوتی کرده ام. اگر «شور عشق» را بازی کردم یا «خاکستری» و «نگین»، همزمان «کارگران مشغول کارند » را هم دارم یا فیلم هایی مانند «چه کسی امیر را کشت ؟»، «آتش بس» یا «سالاد فصل». وقتی نگاه می کنم، می بینم که بیشتر کاراکترهایی که کار کرده ام متفاوت هستند و هیچ کدام یک مدل نیست. برخی کم لطفی ها آدم را سرد می کند. البته شاید هم تقصیر خودم باشد. ممکن است روند کاری ام را درست انجام نداده باشم. یک کار خوب انجام داده ام و بعدش یک کار ضعیف کرده ام و آدم ها مانده اند که بالاخره مهناز افشار تکلیفش چیست؟ می خواهد فیلم خوب بازی کند یا نه ؟ می توانم بگویم که خودم هم تقصیر داشته ام. اما به هر حال از انتخاب کارهایم خیلی ناراضی نیستم برای اینکه سعی کردم کاراکترهای متفاوتی را تجربه کنم و امیدوارم بتوانم کارهای بهتری انجام دهم.

● فکر می کنید چرا سایه «شور عشق» هنوز بالای سرتان هست و از بین نمی رود؟
علت دارد. برای اینکه «شور عشق» فیلمی بود که برای بار اول در سینمای ایران درباره یک دختر و پسر جوان ساخته شد و برای خیلی ها بت شد. این مضمون در آن زمان خیلی مهم بود اما شاید اگر الان ساخته شود، دیگر استقبالی از آن صورت نگیرد. این فیلم چون سکوی پرتابی برای من و آقای رادان بود خیلی ها ما را هنوز هم به این دو فیلم وصل می کنند. به نظر من در هر صنفی، هر کس یک استارت و یک سکوی پرتاب دارد و البته این نقطه استارت همیشه در پرونده اش هست. حالا یا می تواند خیلی قوی باشد یا خیلی ضعیف. به هر حال آدم ها بک گراندشان را نمی توانند پاک کنند. من هم خوشحالم که بک گراند بدی ندارم. «شور عشق» هم خیلی فیلم بدی نبوده. . .

● البته تنها زرشک سینمای ایران هم نصیب این فیلم شد...
بله و اتفاقاً من خیلی از این بابت خوشحالم. به نظرم فیلم دیده شد. چرا مراسم اعطای زرشک زرین فقط یک سال انجام شد و فقط هم به «شور عشق» داده شد و تمام؟

● سکوی پرتاب شما و بهرام رادان با هم بود. بهرام رادان عامدانه رفت به سمت تجربه گرایی و این باعث شد کارنامه قابل اعتنایی داشته باشد و دو سیمرغ هم بگیرد. اما با این وجود او دیگر جایگاه یک استار را در سینمای ایران ندارد. اما شما انتخاب هایتان طوری بوده یا پیشامد این بوده که جایگاهتان را به عنوان استار تثبیت کرده اید. فکر می کنید این عامدانه بوده یا اینکه شرایط شما را پیش برده؟
نمی دانم این حرفی که می زنم در این زمانه درست است یا نه. ممکن است به نظر عده یی خنده دار بیاید. اما من به شدت به سرنوشت اعتقاد دارم. البته در کنارش تلاش و تفکر و بینش درست را در نظر دارم. به هر حال درباره هر فیلمی فکر می کردم و تصمیم می گرفتم و انتخاب می کردم اما معتقدم که سرنوشت من این طور رقم خورده و دارم در مسیری هدایت شده در کائنات حرکت می کنم. خداوند من را در این مسیر گذاشته و بعد هم به مهناز افشار گفته که خب حالا خودت چقدر توان و دانش داری ؟

● خودتان کدام را بیشتر می پسندید؛ جایگاه یک استار یا یک بازیگر تجربه گرا با نقش های متفاوت؟
من هردویش را در کنار هم می پسندم.

● این ممکن هست ؟
بله. نمی خواهم بگویم این اتفاق برای من افتاده اما می خواهم بگویم سعی کردم فیلم هایی را بازی کنم که مردم دوست داشته باشند و از آن استقبال کنند و در عین حال آدم های اهل فکر بدون غرض ورزی از آن تعریف کنند. برای من ارزشمند است که یک کارگردان یا نویسنده یا خبرنگار و آدم هایی که اهل فکر هستند بگویند خانم افشار فلان کارتان چقدر خوب بود. پس یعنی من آن مسیر را هم تجربه کرده ام.

● فکر می کنید مهناز افشار وقتی می رود در فیلم هایی مثل «چه کسی امیر را کشت» یا «کارگران مشغول کارند» بازی می کند، به خاطر قابلیت های بازیگری اش است یا به خاطر استار بودن او را انتخاب می کنند تا فیلم بیشتر دیده شود؟
در مورد فیلم «کارگران مشغول کارند» آقای مانی حقیقی به من گفتند وقتی بازی من در «سالاد فصل» را دیدند، خوش شان آمد و خواستند من در فیلم شان حضور داشته باشم. در مورد «سالاد فصل» هم من قبلش فیلم خیلی شاخصی نداشتم و اگر توجه خاص آقای جیرانی و حتی اصرارهای آقای شریفی نیا نبود این اتفاق نمی افتاد. جا دارد که از هر دویشان تشکر کنم.

● در این چند سال دو، سه نقش دو بازی کردید که خوب اما خطرناک بود...
بله بسیار خطرناک بود و می توانست من را کاملاً به گوشه یی پرتاب کند. اما خوشبختانه نتیجه این کارها خوب از آب درآمد.

● چطور شد که برای «سالاد فصل» انتخاب شدید؟
در فیلم «خاکستری» آقای جیرانی را در اتاق تدوین می دیدم. همیشه سبک آقای جیرانی را دوست داشتم و البته الان هم دوست دارم. گفتم بالاخره اتفاق به وقتش خواهد افتاد. گذشت و آقای شریفی نیا گفتند آقای جیرانی می خواهند فیلم بسازند و من رفتم و قسمت شد که بازی کنم. وقتی فیلم تمام شد آقای جیرانی گفتند خیلی خوب بودی و شاید من باید این نقش را گسترش می دادم.

● بازی در «چه کسی امیر را کشت» چگونه پیش آمد؟
یادم است که از طرف آقای کرم پور فیلمنامه یی به من رسید که بخوانم. دیدم خیلی کار نویی است، عوامل و بازیگران خیلی خوبی هم دارد. البته برای بازی در این فیلم واقعاً خیلی ترس داشتم چون فکر می کردم مهناز افشار میان این همه بازیگر پیشکسوت و بزرگ چه می خواهد بکند؟ ولی بعد دیدم چه محک خوبی است. آدم به خودش می گوید سعی کن کم نیاری و خیلی خوب باشی. هیچ وقت لطف آقای شکیبایی را یادم نمی رود که من را دیدند و گفتند وقتی سالاد فصل را دیدم، متوجه شدم از نوک پا تا نوک موهایت بازی می کنی. اصلاً باور نمی کردم آقای شکیبایی این حرف را به من بزند. چقدر خالص و چقدر بی عقده و بزرگوار. این حرف را حتی اگر ایشان فقط برای خوشحال کردن من گفته باشد به من انرژی می دهد و برای من خیلی ارزشمند است. یکسری دوستان در سینما به من کم لطفی کردند اما خدا را شکر دوستانی هم داشتم که به من کمک کردند در سینما بمانم. فیلمنامه «چه کسی امیر را کشت؟» را که خواندم، آقای شکیبایی هم آنجا بودند و دوست داشتم باز هم با ایشان کار کنم. البته با هم بازی نداشتیم ولی نقش عجیب و متفاوتی بود. من همیشه دوست دارم نقش های متفاوت و عجیب و غریب بازی کنم. مثلاً آرزویم این است که نقش آنتونی کویین در گوژپشت نتردام را بازی کنم.

● خب اینکه هیچ وقت امکان پذیر نخواهد بود...
عیب ندارد. نقش زنش را که می توانم بازی کنم، (می خندد) متاسفانه در سینمای ایران یا باید نقش دیوانه یا معتاد را بازی کنی تا دیده شوی. هیچ وقت نقش های رئال دیده نمی شوند، در صورتی که در سینمای جهان نقش های رئال جایگاه ویژه یی دارند.

● خیلی از بازیگران به خصوص خانم ها به سمت تجربه های دیگری در سینما مانند کارگردانی رفته اند. شما چنین قصدی ندارید؟
فعلاً قصد کارگردان شدن ندارم. ورود به هر رشته یی تخصص و تجربه می خواهد اما چون قبل از بازیگری تدوین خوانده ام و کارهای فنی را هم دوست دارم، شاید یک روز با اجازه استادان به سمت فیلمبرداری بروم یا با اجازه تهیه کنندگان، تهیه کننده شوم. البته یک قصه کوتاه هم دارم که بدم نمی آید آن را بسازم. این قصه از باورهای خودم ناشی شده و شاید محک خوبی برایم باشد.

منبع:رز امروز

مراسم تشييع پيكر ارحام‌صدر، بازيگر پيشكسوت - اصفهان

cinemaerooz — Thu, 18 Dec 2008 20:04:32 GMT

سینمای روزـ رضا ارحام صدر بازيگر پيشكسوت تئاتر و سينما ارديبهشت ماه ‌1302 در محله پاقلعه‌ بخش ‌4 اصفهان متولد شد و فعاليت هنري خود را از سال ‌1326 و بازي در تئاتر آغاز كرده و در واقع از پايه‌گذاران تئاتر در اصفهان محسوب مي‌شود.او همچنين در سال ‌1336 با فيلم «شب نشيني در جهنم» وارد سينما شد و سپس در فيلم‌هايي چون «علي واكسي»، «ستاره‌اي چشمك زد»، «مردان خشن»، «جعفرخان از فرنگ برگشته»، «نصف جهان» و «افسانه شهر لاجوردي» بازي كرد.رضا ارحام صدر عصر روز يكشنبه 24 آذر ماه در منزل مسكوني خود در شهر اصفهان در 85 سالگي از دنيا رفت.

منبع:خبرگزاری فارس

برای دیدن ادامه تصاویر به ادامه مطلب بروید.

مصاحبه ی موج با محمدرضا گلزار

cinemaerooz — Wed, 17 Dec 2008 11:39:02 GMT

محمدرضا گلزار: هرگز به دنبال پول نبوده ام

مدیرعامل ارتعاشات صنعتی برای اینكه تیمش ازسایر رقبا در لیگ والیبال عقب نماند و اسم این تیم در ردیف تیم های پیكان و سایپا قرار بگیرد محمدرضا گلزار بازیگر سینمایی ایران را با عنوان مربی بدنساز به لیست كادر فنی تیمش اضافه كرد. گلزار نیز خیلی زود این پیشنهاد را پذیرفت تا بعد از مدت ها دوری از والیبال، حال مجددا حرفه ای تر از قبل به این رشته ی ورزشی ادامه دهد. سوپراستار سینمای ایران با قراردادی كه امضا كرده است برای یك فصل روی نیمكت والیبال ارتعاشات می نشیند. وی در بازی هفته هشتم این تیم مقابل بیم مازندران برای اولین بار در تركیب كادر فنی تیم قرار گرفت و از نزدیك بازی والیبالیست های این تیم را نظاره كرد. آنچه می خوانید حاصل گفتگوی ما با محمد رضا گلزار ستاره سینمای كشور است.

● به اعتقاد اكثر كارشناسان والیبال كشور، حضور یك ستاره سینما در والیبال كمی عجیب به نظر می رسد. چه عاملی سبب شد كه شما به جمع تیم ارتعاشات صنعتی بپیوندید؟
▪ من خودم را از خانواده والیبال می دانم. درحال حاضر هم بسیارخوشحالم كه به جمع والیبالیست ها برگشته ام. من والیبالیست بوده ام و مدت طولانی در تیم های پارس خودرو، شیشه و گاز و... كار كرده ام. مدتی هم در باشگاه دیهیم تمرین می كردم و زیر نظر مربیانی همانند فرهاد داخم، حسن نبی، فرید صائبی و حیدرخان به تمرین می پرداختم همچنین در تیم پاس هم بازی كرده ام .

● عامل اصلی كمرنگ شدن حضورتان در ورزش حرفه ای چه بوده است؟
▪ اصلی ترین عاملی كه سبب دور شدن من از ورزش شد ورودم به عرصه ی سینما و موسیقی بود و مدتی كه وارد حرفه سینما و موسیقی شدم به طور كلی از ورزش دور ماندم.

● آیا حضورشما در تیم والیبال هنرمندان در پیوستنتان به تیم ارتعاشات نقشی داشته است؟
▪ من ۳ سال به عنوان كاپیتان تیم والیبال هنرمندان مشغول به فعالیت بودم ولی متاسفانه درحال حاضر این تیم فعالیتش كمتر شده من هم به درخواست آقای شهیدیان مدیرعامل ارتعاشات به این تیم آمده ام و فكر می كنم سابقه ام در تیم والیبال هنرمندان در تصمیم مسئولان ارتعاشات بی تاثیر نبوده است.

● نظرتان در خصوص تیم ارتعاشات صنعتی چیست؟ فكر می كنید در ادامه رقابت های لیگ برتر بتوانید با این تیم به نتایج مناسبی دست پیدا كنید؟
▪ بعد از مدت ها تصمیم گرفتم با سمت مربی بدنساز به والیبال بیایم و این بار حرفه ای تر كار كنم. ارتعاشات اولین سالی است كه در لیگ برتر حاضر شده و تیم جوانی دارد ولی با این كادر فنی كه در حال حاضر در تیم ارتعاشات است امید زیادی به موفقیت این تیم دارم.

● حضورتان در عرصه ی ورزش سبب ایجاد تداخل در فعالیت هایتان در سینما نمی شود؟
▪ یقین دارم كه تداخلی در كار سینما و ورزش برایم پیش نخواهد آمد. با اینكه لیگ برتر وقت زیادی از من می گیرد اما مطمئنم با علاقه ای كه به ورزش دارم و با برنامه ریزی می توانم در هر دو جبهه مثبت عمل كنم.

● به عنوان یك مربی حرفه ای به جمع كادر فنی ارتعاشات پیوستید. مبلغ قراردادتان هم همانند سایر مربیان این تیم بوده است؟
▪ هرگز به دنبال پول نبوده ام همچنین به خاطر دوستی كه با مدیر عامل ارتعاشات داشتم به این تیم پیوستم و تاكنون برسر مسائل مالی هیچ صحبتی نكرده ایم. قصد من این بود كه تاحدودی ورزش و هنر را به هم گره بزنم. مطمئنم مدیر عامل باشگاه می توانست مربی بدنساز حرفه ای تری برای تیمش داشته باشد اما به خاطر سابقه دوستی كه با هم داریم این تصمیم را گرفت.

● علی عروجی سرمربی تیم والیبال ارتعاشات معتقد است كه حضور شما در این تیم سبب شارژ روحی بازیكنان شده است. نظر شما در این خصوص چیست؟
▪ اگر واقعا این چنین باشد من از صمیم قلب بسیار خوشحالم چرا كه دوست دارم هر كمكی كه می توانم به این تیم بكنم.

● آیا تاكنون تجربه بدنسازی آنهم به عنوان مربی را داشته اید؟
▪ من چند سال درباشگاه اكسیژن كار بدنسازی انجام دادم. بنابراین تجربه لازم برای انجام این كار را دارم و سعی می كنم در كادر فنی ارتعاشات صنعتی مفید فایده باشم.

● چهارشنبه شب دیدار مقابل بیم مازندارن در هفته هشتم مسابقات را با نتیجه ۳ بر صفر واگذار كردید فكر می كنید علت شكست تیمتان در این دیدار چه بوده است؟
▪ بازیكنان ما در این دیدار از نظر انفرادی عملكرد خوبی داشتند اما نبود هماهنگی تیمی در بین آنها باعث واگذاری نتیجه شد. سعی می كنیم در دیدارهای آینده روی این نقطه ضعف بیشتر كاركنیم تا بازیكنان با استفاده از توانایی‌های انفرادی خود به نتیجه برسند.

منبع: موج

آخرين عکس ماريلين مونرو

cinemaerooz — Tue, 09 Dec 2008 14:37:18 GMT

سال ۱۹۶۲/آخرين عکس ماريلين مونرو:

سینمای روز-خيلي‌ها عقيده دارند که عکاس چهره‌هاي مشهور، جورج بريس، آخرين عکس مونرو را گرفته است. ولي در واقع عکاس مجله لايف يعني الن گرانت، آخرين عکس را از مونرو گرفت. اين عکس در تاريخ ۷ جولاي سال ۱۹۶۲، هنگام مصاحبه با مونرو در خانه‌اش گرفته شد. در اين مصاحبه مجموعا ۶ عکس از مونرو گرفته شد که يکي از آنها را در زير مي‌بينيد. کمتر از يک ماه بعد مونرو به خاطر خودکشي با «باربيتورات» درگذشت، البته شک و ترديدهايي در مورد علت مرگ مونرو وجود دارد. مصاحبه‌اي که لايف با مونرو انجام داده بود، تنها دو روز قبل از مرگش، ‌در مجله چاپ شد.

با تشکر از سمانه مقدم

آقازاده های سینمای ایران!!

cinemaerooz — Tue, 09 Dec 2008 11:33:18 GMT

آقازاده های سینمای ایران!!

● پولاد کیمیایی/ در سایه تیز هوشی پدر
سینمای روز-تیزهوشی مسعود کیمیایی جزء ویژگی های منحصر به فرد اوست که در کنار دیگر وپژگی‌های این کارگردان جلوه گری بیشتری دارد . پیش بینی او از شرایط روز جامعه و رفلکس زودهنگامش نسبت به اتفاقاتی که در آینده رقم خواهد خورد نشانه ایی از همین تیز هوشی است که جلوه بارزآن ساخت فیلم «سفر سنگ» بود. او در دوره ایی دیگر از زندگی کاریش باز هم وجهی دیگر از این تیز هوشی اش را آشکار کرد و پیش از آنکه جامعه به باوری دوباره از جوانان برسد ، کیمایی چهره تازه ای از قهرمان جدیدش رو کرد. قهرمانانی که دیگر آدم های میانسال دهه های گذشته نبودند . او سال ۷۴ ، یعنی دو سال قبل از واقعه دوم خرداد و ایجاد موج جوانگرایی در جامعه شمایل قهرمانش را تغییر داد و جوانانی از نسل آن دروه قهرمانان فیلم های «ضیافت» و «سلطان» شدند وبی شک ورود این نسل تازه در فیلم های کیمیایی زمینه ایی بود برای آنکه در سال های بعد او «پولاد» ش را که در آن سال ها نوجوانی ۱۶، ۱۷ ساله بود به قهرمان اول فیلم هایش بدل کند. کیمایی آرام آرام قهرمان آینده اش را وارد دنیای فیلم هایش داد و او را خیلی بطئی از حاشیه به متن آورد. حضور کوتاه او در فیلم ناموفق «تجارت» بعد ها با قرار گرفتن در کنار قهرمانانی چون «سلطان» و «امیرعلی» به تدریج تصویر قهرمان آینده کیمیایی را شکل داد. این روند منطقی که کیمیایی پدر برای پولاد درنظر گرفته بود در «سربازهای جمعه» به نقطه ماقبل آخر رسید ، یعنی همان جایی که پس از آن می بایست او برگ برنده ایی که سال ها روی آن کار کرده بود را رو می کرد. همان گمشده ایی که کیمایی پس از بهروز وثوقی در به در در پی یافتنش بود، هرچند در برهه ای با حضورعرب نیا و فروتن گفته شد که او آن حلقه مفقوده را یافته ، اما همکاری او با اولی دوام چندانی نیافت و دومی نیز در دو همکاری آخرش با کیمیایی مجالی برای ارائه خود پیدا نکرده بود و همین موجب شد تا همگان در انتظار قهرمان جدید کیمیایی باشند و«حکم» پایان این انتظار بود.
پولاد در هیبت آدمکشی حرفه ای آنچنان در قالب نقش نشسته بود که توانست در برابر درخشش بازیگرانی مثل عزت اله انتظامی ، لیلا حاتمی وخسرو شکیبایی درخشش دیگری داشته باشد . گویی در جایی که همگان به تحسین پولاد در اجرای این نقش پرداختند. کیمایی نفسی راحت از اعماق وجود کشید. سرمایه گذاری او نتیجه داده او حالا از بابت داشتن قهرمانی با ویژگی های مورد نظرش خیالش راحت شد و بر همین اساس است که با خیالی آسوده نقش جوان اول «رییس» را به می سپارد و اعلام می کند که در صورت ساخت «شریک» این پولاد است که نقش اول فیلمش را ایفا می کند. او حالا به پاس تیز هوشی کیمیایی بزرگ تبدیل به بازیگری شده با امضای مستقل ازپدر ، که تداوم آن فقط با انتخاب های صحیح حاصل می شود. تا به این جا مخاطبان چهره او را در آثار دیگری چون «صحنه جرم ورود ممنوع» ومجموعه« مرگ تدریجی یک رویا» که پدرش کارگردان آن ها نبوده دیده است. ایفای نقش آراس مشرقی در مجموعه جیرانی او را به چهره ای شناخته شده در نزد عامه مخاطبان تبدیل کرده است.. بی شک دست پیدا کردن به مخاطب عام از طریق رسانه تلویزیون هدفی است که پولاد آن مد نظر خود قرار داده و شاید در پی اتخاذ این سیاست است که بازی در مجموعه مناسبتی «خونمردگی» را می پذیرد. مجموعه ای که بی شک به خاطر پخش شبانه اش مخاطبان زیادی را جذب خود خواهد کرد .

● لیلا حاتمی/ خارج از سایه پدر
هیچگاه زیر سایه پدر قرار نداشت و زمانی اولین حضور حرفه ایی اش را در سینما تجربه کرد که علی حاتمی روزهای آخر زندگی اش را در بستر بیماری طی می کرد ودرست در نیمه های تولید«لیلا» بود که پدرش ازدنیا رفت. البته او پیش از آن تجربه های کوتاهی با علی حاتمی داشت که شاخص ترین آن نقشی بود که در دلشدگان ایفا کرد . اما «لیلا» آ غازی بود برای دوران حرفه ای لیلا حاتمی. شروعی رویایی ، با یک شاه نقش که او از آن نهایت استفاده را برد و توانست موقعیتش را به عنوان یک بازیگر حرفه ایی در سینما تثبیت کند. چهره آرام و لحن صدای او موجب شد تا نقش های از جنس «لیلا» در ادامه به او پیشنهاد شود، اما او در میان انبوه پیشنهادهایش بازی در نقش «شیدا» را پذیرفت. اما حاتمی در ادامه راه در تلاش بود تا شمایلی که از او در اذهان نقش بسته را بشکند و بر همین اساس بود که نقش زنی خیابانی را در فیلم «آب و آتش» جیرانی پذیرفت و با اجرای صحیح این نقش توانست از قالب همیشگی خود خارج شود.
این فیلم اگر برای سازنده اش و یا پرویز پرستویی امتیازی نداشت ، اما برای حاتمی یک اتفاق تازه بود که برایش تندیس پنجمین جشن سینمای ایران را هم به ارمغان آورد. ایفای نقش مادر پسر بچه‌ای ده،دوازده ساله در فیلم «مربای شیرین» مرضیه برومند تلاش دیگری بود از او تا بار دیگر خود را در نقشی تازه محک بزند. او در حالی بازی در این نقش را پذیرفت که کمتر بازیگر همسن و سال او حاضر می شد در آن شرایط نقش یک مادر را ایفا کند.«سالاد فصل»و«حکم» دیگر نقش های متفاوت کارنامه لیلا حاتمی هستند که او به مانند اکثر کارهایش به درستی از ایفای آن ها بر آمد. او طی سال ها فعالیت خود در عرصه بازیگری تجربیات دیگری چون « شاعر زباله ها »،«سیمای زنی در دوردست» ،« ارتفاع پست» ، «ایستگاه متروک» و... دارد ، فیلم هایی که هرچند شمای آشنای لیلا حاتمی را در ذهن مخاطب ترسیم می کرد ، اما در اکثر این آثار حاتمی با دریافت درست از نقش ها توانست وجه ای تازه به کاراکترهایش جلوه گر کند. او اخیرا تجربه ای نو در فیلم «بی پولی» داشته که باید تا جشنواره فجر در انتظار ماحصل کار او بنشینیم.

● گلشیفته و شقایق ‌فراهانی / خواهران غریب
خواهران فراهانی، صرفنظر از مقوله کوچکتر بزرگتری، در بازیگری هم مسیرهای متفاوتی را پیموده‌اند. شقایق، در تئاتر بازیگر نسبتا خوبی نشان داده، مثلا در نمایشی که به کارگردانی پدرش بهزاد فراهانی و برداشتی آزاد از داش آکل صادق هدایت بود، بازی خوبی از خود به نمایش گذاشت. در سینما هم، در فیلمی چون «چتری برای دو نفر» بازی متفاوت و پیچیده‌ای را از او شاهد بودیم، اما به هر حال، «طوطیا» یا «عشق کافی نیست» و امثال آنها چندان اعتباری برای بازیگرش به ارمغان نمی‌آورند.
اما حقیقت این است که سینما سنگ محک دیگری برای گلشیفته بوده است. از اولین فیلم عمرش، درخت گلابی، به راحتی می‌شد بارقه‌های استعداد را در بازی عجیب اما ملموس و طبیعی‌اش دید. اما به رغم همه واکنش‌های مثبت، هنوز می‌شد نگران بود.
نگران استعداد کودک و نوجوانی که ظهور می‌کند اما با بلوغ و بزرگسالی دیگر نشانی از آن باقی نمی‌ماند. اما گلشیفته متفاوت بود. پس از چند سال غیبت شاهد بازگشت دوباره او بودیم. دوره‌ای که «بوتیک» سرآغاز موفق آن محسوب می‌شد. طبیعی بود که سینمای ایران قدم این چهره مستعد و جدید را مبارک بشمارد و از آن به بعد سیل پیشنهادها بود که به سوی او سرازیر می‌شد. تقریباً هر فیلم یا سریالی که دختری جوان را محور قرار داده بود او را می‌خواست.
اما از بین همه آنها، «میم مثل مادر»، «اشک سرما» و «سنتوری» آثار مهم‌تری هستند. «م مثل مادر» قرار است اثری باشد در ستایش جایگاه مادر، اما اینکه هست یا نیست ربطی به تلاش مستقل گلشیفته برای ترسیم پرتره درد کشیده مادر ایرانی ندارد. او امضای خود را پای اثر می‌گذارد. یا در «اشک سرما»، او دختری‌ست ساده، چوپانی در میان برف و کوه و توطئه و مرگ که لطافت و معصومیتش قربانی خشونت بی‌رحم جنگ می‌شود. «سنتوری» هم جلوه متفاوتی‌ست از چهره تیپیکال دختر شهری متوسط که در ضمن همسر یک هنرمند هم هست.
«تفاوت جنس بازی او در دوران عاشقی و بعد آن دعواهای وحشتناک خیره‌کننده است. گویی بازیگر مورد علاقه ما، فیلم به فیلم، همزمان با بالا رفتن سن، پخته‌تر شده و غریزه شگفت‌انگیزش را با تجربه و تکنیک آمیخته است. حالا هم، با دی‌کاپریو و راسل کرو همبازی شده و اسطوره‌ای چون ریدلی اسکات هدایش کرده که اگر تداوم داشته باشد و بتواند با تسلط بر آن زبان و فرهنگ، خود را با شرایط سینمای فوق حرفه‌ای هالیوود وفق دهد قطعا شایسته اسکار خواهد بود. بالاخره کمتر از شهره آغداشلو که نیست، هست؟

● میلکا و مهراوه شریفی‌نیا / خواهران قریب
▪ حکایت مهراوه و ملیکا مثل شقایق و گلشیفته است. البته مهم نیست کی به کی برتری دارد، به هر حال هر کسی راه خودش را می‌رود اما انتخاب‌های درست مبتنی بر استعداد و علاقه هم جایگاه خودش را دارد. ملیکا شاید چندان علاقه‌ای به بازیگری نداشته باشد چون مهم‌ترین نقش سینمایی‌اش به «مهمان مامان» (۱۳۸۲) بازمی‌گردد اما مهراوه که او را با نقش کوتاهش در «زیر پوست شهر» می‌شناختیم به یکباره با «ساعت شنی» و «روز حسرت» جلوه‌هایی دیگر از قدرت بازیگری‌اش را نشانمان داد؛ نقش‌های پررنگ و پیچیده‌ای که اجرایشان از عهده هر کسی برنمی‌آید. البته شاید همه نقش زن درگیر ایستاد را با پانته‌آ بهرام به یاد بیاورند. چنانکه، مرد معتاد هم متبادر با نام بهروز وثوقی‌ست، اما دقیقاً همین‌جاست که ارزش کار بهرام رادان و مهراوه شریفی‌نیا معلوم می‌شود. اینکه از اسطوره‌ها عبور کنی و بتوانی نامت را به کمک استعداد و تلاش و شاید عشق به هنرت در حافظه شلوغ و سلبی مخاطب، ثبت کنی. نکته دیگر گریز از کلیشه‌هاست تکرار در نقش زن عبوس و بداخلاق که مشکلاتی عموماً غیرعادی دارد او را تهدید می‌کند. مهراوه نباید، ترانه همیشه ۱۵ ساله باقی بماند.

● باران کوثری / از تبار بانوی اردیبهشت
باران کوثری، قطعاً نمونه موفق off � spring هاست. کسی که خودش را ازسایه مادرش فراتر برد و مستقلاً جایگاه ویژه‌اش را در سینمای ایران به‌دست آورد. شاید تماشاگران «روسری آبی» فکرش را هم نمی‌کردند که دختر کوچولوی شیطان فیلم، روزی به یکی از امیدهای این سینما تبدیل شود. حتی «زیر پوست شهر، هم نشان چندانی از آن «امید» و این «آینده» نداشت. اما «رقص در غبار» و پی‌آیندهای دیگر، اذعان سینمادوستان را متوجه استعدادی نوظهور کرد. در این میان، «خون بازی»، «روز سوم» و مجموعه تلویزیونی «صاحبدلان» نقاط اوج کارنامه باران هستند. اولی، تبدیل شده به آزمون بازیگری برای هنرمندی که می‌خواهد خود را ثابت کند و البته نقش‌های خاصی همیشه جواب می‌دهد. معتاد، عقب‌مانده، بیمار و.... همیشه بستری برای ظهور قدرت بازیگری بوده‌اند و باران هم در «خون بازی» قدر این فرصت را می‌داند. «روز سوم» هم چالشی دریغ‌انگیز در نقشی دشوار است. بهره درست و حرفه‌ای از صدا و بدن و چهره، در عین محدودیت‌های فیزیکی، یکی از اوج‌های کارنامه باران را رقم می‌زند. اما و فقط یک نکته: پیشتر، از انتخاب درست گفتیم. انعطاف‌پذیری هم یکی‌دیگر از رازهای بازیگران بزرگ است. فرار از نقش‌های تکراری و تلاش برای دستیابی به افق‌های نو. بازی در «توفیق اجباری»ها قطعاً ثمره چندانی برای یک عاشق نخواهد داشت.

● پگاه آهنگرانی / همچنان با کفش‌های کتانی
برای بودن و ماندن در هنر � صنعت � رسانه بی‌رحیمی چون سینما، فرزند سینماگر بودن یک امتیاز برای شروع است اما «ماندن» و «اثبات» بستگی تمام به شایستگی‌های هنرمند دارد. «دختری با کفش‌های کتانی» شروعی رویایی برای پگاه آهنگرانی بود. بودن میان حرفه‌ای‌ها و استخوان خردکرده‌های بازیگری و فیلمی که حول تو می‌چرخد. شاید بتوان گفت او بود که دوره جدیدی از حضور دختران نوجوان و جوان در سینمای ایران را آغاز کرد. اما حضور پگاه تا «زندان زنان» چند سالی به تعویق افتاد. این فیلم، اما بیشتر متعلق به رویا نونهالی و رویا تیموریان بود تا او. هر چند می‌شد تلاشش را برای درآوردن نقش به عینه دید و این دقیقاً رمز بازیگران بزرگ است. کسی نباید این «تلاش» و مرارت را ببیند، و این نقش و فقط نقش است که باید دید و ثبت شود. پگاه چندان پرکار نیست و نمی‌توان با یکی دو نقش، قضاوت درستی درباره جایگاهش در بازیگری داشت. حتی «سه زن» هم نمی‌تواند معیار نهایی باشد. شاید، باید همچنان منتظر بمانیم.

● میلاد صدرعاملی / گریز به بازیگری
از میان معدود فرزندان سینماگران سینمای ایران، آنانی که به مقوله‌ای غیر از بازیگری پرداخته‌اند کم نیستند، راما قویدل، بهمن کیارستمی، سمیرا و حنا مخملباف و ... . اما میلاد صدرعاملی با آنها یک تفاوت کوچک دارد. میل به بازیگری و تجربه‌اش حتی برای یک بار. «من، ترانه ۱۵ سال دارم» اولین و آخرین تجربه بازیگری او بود و گویا سنگ محکی که راه آینده را به او نشان داد. ساخت چند مستند و آمادگی برای ورود به سینمای کوتاه و بعد حرفه‌ای، مسیری است که میلاد برای حضور در سینمای ایران برگزیده است. راهی که قطعاً روشن‌تر از بازیگری معمولی بودن است.

● رضا داودنژاد / به دنبال پدر
دقیقاً نمی‌توانم جایگاه خودم را در این سینما مشخص کنم. بازیگر، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز! سرمایه‌گذار! تهیه‌کننده، مشاور! و یا مجموعه‌ای از همه اینها، شبیه به نقشی که محمدرضا شریفی‌نیا ایفا می‌کند!
استقلال، واژه شریفی‌ست. همانی که نیکلاس کیج برای رسیدن به آن، حتی نامش را عوض کرد که زیر دین عمویش، فورد کوپولای کبیر نباشد و یا آنجلینا جولی که مدت‌هاست از پدرش جان وویت جلو زده. همراه پدر بودن و از نفوذ و تاثیر او برای پیشرفت در مسیر حرفه زندگی اصولا چیز بدی نیست. اما در عین حال تلاش موازی برای ساخت دنیای شخصی و استقلال هنری هم ارجمند است و من حداقل به خدم هیچ بدهی ندارم چون میدانم که تلاشم را کرده ام. خطاب این سطور، به همه off-spring هاست.
اعتقاد چندان به شانس و اقبال ندارم. اگر والدین ما دارای دارای جایگاه و اعتبار در این سینما هستند مرهون استعداد و کوشش خودشان است. حکایت پدر و مادری‌ست که فرزندشان را به ۷سالگی می‌رسانند و بعد دستشان را می‌گیرند و می‌برندشان دم مدرسه. از آنجا به بعد خود آن بچه است که سرنوشتش را رقم می‌زند. شاگرد تنبل داریم و شاگرد زرنگ و یادمان باشد فرزند آلبرت اینشتین اصلاً نابغه نبود.

رضا داوودنژاد

با تشکر از رضای عزیز